A week with ladyfriends in Malaga.


Op een uitgestorven Airport Eindhoven (terwijl het herfstvakantie is) tref ik de drie dames en het avontuur kan beginnen. Na een zenuwslopende bagagecontrole zit de opwinding er goed in. Rustig reisje door de lucht, gelukkig geen last van gekrijs, want wéér werken mijn Sennheisers niet omdat het verloopstukje nog in mijn auto ligt. Handig die Iphone XS zonder minijack gaatje.

We vlogen op Malaga en daarom noemden we het een weekje Malaga. Maar de trein naar Fuengirona en de taxi naar een appartementendorp zonder echte naam.. vlakbij El Faro… bracht ons er een uur vandaan. El Faro betekent vuurtoren en die heb je er een hoop, maar daar ergens is het. Er ligt een fikse autoweg vlak langs de kust vanaf Malaga helemaal tot ver voorbij waar wij vertoeven, mijn oververmoeide oren hebben moeite met dat geluid. Het is mijn eerste keer, zo met vriendinnen op stap. Ik ben de laatste jaren gewend mijn eigen (vrij goed) uitgestippelde plan te volgen en heb me dan ook vooraf héél goed ingeprent niet te veel te willen. Deze dames nemen genoegen met minder uitdagende en minder veeleisende invullingen. Geen hoge eisen stellen….gewoon “een lekker weekje weg”, naar de zon.

“Auto huren?”, stel ik hoopvol voor op Malaga airport. Driestemmig nee-koor. Nee hoor, in eigen omgeving zou genoeg te doen en te zien zijn..Oké! (eerste teleurstelling wordt in stilte verwerkt). “Koffietje drinken? “, stelt een ander voor bij een nietlekkerekoffieuitziendeplek op het vliegveld. Ik kijk snel in het rond voor een Starbucks…en kan het tweestemmig Ja,goed toch nog richting Starbucks loodsen. Pfwieh…..Ik ben blij met mijn reiskoffie, op reis drink je Starbucks, dan voel ik me lekker internationaal!

View from the balcony

In Fuengirona gaan we met onze reiskoffertjes even het dorp in voor een drankje. Na 200m richting strand en echt vlákbij de zee willen ze in een onooglijk tentje gaan zitten. Godverdommekes, ik ben in Z-Spanje, het is 26°, de zee zie ik verderop lonken….Neeeeee, niet hier….denk ik….kunnen we niet naar het strand. Nee, er moet nu gestopt vanwege pijn/plas/moe etc. (tweede teleurstelling slik ik iets moeilijker weg, maja…drie tegen één). Na een hapje/drankje naar een taxi en laten ons naar het veelbelovende “casa” brengen. Geen zee gezien nog dus.

Prachtig appartement, maar de plek…jeetje…wat dóe je hier? Acclomeratie van appartementen. Zwemmen in het zwembad? 🤮…ik houd niet van zwemmen en zéker niet in een chloorbad. Nou ja, we zullen het gaan zien. Ff rommelen in huis, korte broek aan…naar het supermarktje voor wat boodschapjes….(wijn en chips). We gaan toch lekker bij het zwembad liggen lezen in de zon en Marian is totally happy dat ze haar baantjes kan zwemmen. Het is haar gegund. Ik vind het ook prima om me op een ligbedje aan de zon te laven.

Zon gaat onder….
Good morning!
Op pad richting Fuengirona.

Ik verheug me op een Spaans lokaal restaurantje voor het diner. Dinertime Ladies, ola! Huh? We gaan niet meer eten? Oh… oké…De lunch was al veel…..Oh…oké (teleurstelling drie klapt erop). Met chips, olijven (toch beetje Spaans gevoel) en wijn komen we de avond door. Er wordt gekletst, gepraat, gebabbeld. En ik zit me soms af te vragen hoe ik wat exitement kan vinden.

Dinsdag staat er een wandeling terug naar het dorpje (Fuengirola) op het programma. De twee zussen willen zwemmen in de zee, leuk! We wandelen een route beetje landinwaarts ‘met een boog terug naar de zee. Ach wat zal ik ervan zeggen. Dit is de maximale afstand (radius) die we deze week vanaf het appartement zullen afleggen. Het landschap is heuvels met golfbanen en toeristenhuisvesting. We lopen, het is hoogzomers weer, gezellig gezelschap, wat wil je nog meer. Haha, dat moet je nooit aan mij vragen. NATUURLIJK wil ik meer.

Perfect weer en dat terwijl het in Nederland eruit plenst.

In het dorpje aangekomen zie ik het strand ergens voor me en aiiiii, “we” redden het weer niet. Er moet gestopt worden want pijn/plas/moe etc….in écht een lelijk tentje aan een straat…ik loop met hele grote tegenzin mee naar binnen, maar krijg het niet voor elkaar te gaan zitten. Ik wil hier niet zijn. Net als ik wil voorstellen alleen vast naar het strand te lopen, staan ze toch weer op, er is al geplast en er komt niemand opnemen…Pfwieh…ik geluk. We lopen naar het strand en dan komt het allemaal ineens goed…. meteen helemaal goed. Zee, zon, wijn, visje. Muchas gracias Signor! Ik heb mijn sardientjes. De dames krijgen alledrie een niet zo lekkere lunch geloof ik, maar we hebben zeezicht! Ik wil hier niet meer weg. Na twee wijntjes kán ik ook niet meer weg haha, compleet lam. Wij waggelen het zand op en hoppa, ze duiken de zee in, heerlijk om te zien, maar a. ik haat het om me in een badpak te wurmen en b. ik heb geen handdoek meegenomen want was het nooit van plan. Ik houd niet van zwemmen in de zee, alleen in romantische verlaten baaitjes misschien. Ik heb dringend behoefte aan beweging en ff op mezelf en ga nog een blokje om. Ik laat de dames in badpak en het gebabbel achter en laat de wind door mijn hoofd waaien. FR rust! Ik besluit alleen terug te lopen naar het appartement, niet over de voetgangerstrook langs de snelweg (echt een geráás, niet normaal) maar langs de zee, hiervoor soms wat rotspartijen over klauteren (ik heb de eb gelukkig mee) en ervaar ik toch een beetje avontuur.

Wat een stel!
Mijn sardientjes.

In het appartement treffen we elkaar en we maken ons gereed voor het eerste etentje in het plaatselijke restaurantje. Marian kent het restauarant van eerdere goede ervaringen, dus gaan wij hier heen. Het is ook het enige échte restaurant op loopafstand, zegt ze. Heerlijk eten, Spaans sfeertje, prima! Als dronken lorren (minstens één) komen we thuis aan. Wijn drinken is ook zo makkelijk met vieren….Toch voel ik me opgelaten als ik die ene al dialect brallend straalbezopen over straat zie zwalken.

Vreemd toch, dat ik me op tòtaal andere momenten opgelaten voel dan zij. Je bezwaard voelen om van plaats te veranderen in een eettentje als er al “ingedekt” is, om je tandenstokers te gebruiken in het openbaar, om te vragen om iets wat je wil…Nou ja. Er vallen soms dingen op die mijn brutale vrijgevochten egoïstische geest heel normaal vinden maar blijkbaar niet zo normaal zijn voor …..een ander…..En dat weet ik allang.

Ff alleen ervandoor.

Woensdag stel ik voor naar links langs de kust te wandelen naar het dorpje en ik wil dan later alleen verder wandelen. Zo gezegd zo gedaan. We maken een tochtje langs de kust en arriveren al snel in La Cala de Mijas. Geheel toevallig belanden we in een Engels lunchtentje (toegeven, ik zou het nooit gekozen hebben, maar bleek éxcellent) waar een bekende Engelse kok (naam kwijt) zich gevestigd heeft en met zijn team de sterren van de Spaanse hemel kookt. De beste miniburger met truffelfrietjes ooit op. Hierna maak ik me op voor nog een fikse tocht, via Calahonda en het achterland terug via kustpad. Carolien gaat mee. Zullen we dan wel af en toe stil zijn, vraag ik. Het gepraat…echt cóntinue gepraat…maakt me heel moe. En het gaat heus wel altijd ergens over. Twee verse weduwen hebben natuurlijk heel veel herinneringen te delen, heel begrijpelijk, maar soms is het me teveel. Ik merk dat ik aan vakantie toe was, mijn hoofd moest rusten en dat gebeurd niet genoeg. Carolien is fijn om mee te wandelen, we stappen stevig door en vinden uiteindelijk een mooi kustpad. We hebben stiltes en lol, fijne uurtjes! Misschien vind ik het met tweeën ook wel genoeg. Het is een flinke tocht, we tikken de 25 km aan. Thuis aangekomen, meteen naar (hetzelfde) restaurant, tja waar moet je anders heen? Blijkt er godverdommekes een goed vistestaurant te zijn kom ik de laatste dag achter. Waarom daar niet geweest??? Waarom drie keer naar dezelfde plek?

Best miniburger ever
English lunchspot
Nice walk back along the coast

Donderdag is het Malagadag! Vroeg op. Taxi besteld bij de plaatselijke supermarkt. We willen allemaal een fietstocht, joepie! Alleen wil ik hem nog langer dan de tour…maar nee…dat komt er niet doorheen. Weer ff een momentje dat zij koffie willen drinken ergens binnen en ik een terrasje in zon zie, maar ik en zij zijn het al gewend, ik loop door en zie ze later wel. Ik heb duidelijk een andere manier van keuzes maken. Ik wil de best mogelijke plek, neem niet meteen genoegen met iets, kijk altijd nog ff verder. En na een paar dagen pas ik me daar ook niet meer bij aan. Na de fietstocht met bezoek aan oudste wijnbar, staan we in het centrum van Malaga, tja wat nu. Er is geen plan meer. We zijn te moe om veel te voet af te leggen. Door winkelstraten slenteren, winkel in en uit. Ik word gillend gek! Verderop langs de boulevard kun je heerlijk sardientjes eten op het strand, hadden we die fietsen nog maar. Nee…dit is echt niet mijn ding. Niemand wordt heel happy van ons dagje Malaga. We dineren, dat moet ik zeggen, geheel onverwachts, wel héérlijk in een Syrisch restaurant. Goede sfeer, goede wijn, goede afsluiting. Dat hebben we zeker gemeen: lekker willen eten en goede wijn willen drinken. Met de taxi terug naar huis en bed in!

Love her!
Streetart
Oldest bodega

In Malaga ben ik bezig geweest met het regelen van vervoer naar Caminito del Rey. Wist ik veel toen ik deze kaartjes een half jaar geleden boekte dat we geen eigen auto zouden hebben hier. Met redelijk wat moeite gelukt om een auto te huren en het bij het supermarktje op te pikken. Supergoed geregeld! Vrijdagochtend éindelijk VRIJHEID! Ik voel instant geluksgevoel opborrelen, we gaan op pad. In het pikkedonker het binnenland inrijden. Eén vriendin gaat mee. Vind ik dat fijn? Ik was liever alleen gegaan, klaar, eerlijk is eerlijk. Mijn eigen gedachten, de hele dag rondtoeren, het maximale uit het autobezit halen. Maar dat was niet zo, dus samen. En dat was ook goed. We hebben het prima gehad samen en gewoon een goede dag gehad. De trail bleek véél te geregeld voor mij, het padje aflopen waar elk risico tot nul was gereduceerd, maar indrukwekkende rotspartijen, dat zeker. Felle zon tegen dus mooie foto’s maken was lastig. Om 4 uur waren we weer thuis. S’avonds weer naar ons favoriete restaurant. Tja, zo kan het gaan in een groepsreisje. We hadden twee dagen ervoor paëlla besteld, dat dan weer wel, ik had eindelijk mijn authentieke paëlla.

Malaga boulevard
Hier was ik graag wat langer doorheen gereden….het achterland met bergen.
Happy anyway.

Ik ben vergeten het wijnincident te melden. Drama! Wijnglas omgeslagen in enthousiaste handbeweging. Wit vloerkleed. Laatste fles witte wijn eroverheen, zout … niet voldoende. Met kleed en al in bad. Helemaal goedgekomen. Maar de weg naar het bad liet weer wijnsporen na op stenen vloer. Als je op je buik op de vloer ging liggen, zag je vlekken in het natuursteen. En tja, dat leverde wat stress op. Heel vervelend als je die niet voelt en toch mee wilt voelen met de rest. Eerlijk gezegd heb ik dat best vaak ervaren deze week..ik voelde het gewoon niet, vond iets totaal niet erg of raar, maar wilde aardig reageren…doodvermoeiend… Vrijdag begon het inpakken al bij Marian. Zaterdag nam dat ernstige vormen aan. Er moest gewassen worden en hoe! Alle handdoeken zijn die 6 dagen zes keer gewassen geloof ik, mijn god…ik doe rustig een week met één handdoek. We hadden een paar wasmonsters bij ons. En het hoefde niet eens stond in de huisregels. Haha, hilarisch. Ze hebben zelfs al gewassen en gevouwen lakens weer opnieuw gewassen. Ik kreeg er bijna de slappe lach van.

Op weg naar Caminito nog ff verdwaald….in het pikkedonker voor een afgrond…zijn we maar omgekeerd.
De wandelmomenten waren heerlijk!
Yoga on the beach, laatste ochtendwandeling met onze veganlady!
Byebye summer, back to Holland

We waren RUIM op tijd op Airport Malaga. Ik wilde even shoppen. Gewoon alleen rondlopen bedoelde ik eigenlijk. En ….écht niet express, heb ik de dames toch nog de stuipen op het lijf gejaagd door me te vergissen in de boardingtijd, ik dacht dat ie begón op dat tijdstip, maar bleek te eindigen toen ik doodkalm kwam aanlopen omdat ik me echt heel braaf voelde, en zij stonden te stressen (natuurlijk). Onbewust toch nog even dwars geweest. Potverdrie wat een ervaring. Volgende keer ga ik toch maar weer alleen denk ik.

Categorieën:solotravelling

2 comments

  1. Haha, eigengereid stuk vreten 😂. Je schrijft er weer heerlijk eerlijk over. Ik herken t helemaal! Ik bedoel bij mezelf 🙃😅

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: