In oktober 2023 keek ik voor het eerst naar Floortje naar het einde van de wereld. Sinds ik met mijn UK Paul leef, is de Nederlandse tv uit mijn systeem. Op aanraden van mijn zoon toch maar es gaan kijken via npo+. Lukraak een seizoen uitgekozen en hoppa, de een na de andere avonturier kwam voorbij. Daar zit je dan op je bank…Toen bij Seizoen 7 een aflevering eindigde met een 5-daagse hike waarbij je in door hem zelf gebouwde hutjes sliep greep ik meteen mijn iphone en googlede deze wandeling. Dat wil ik ook…en Paul wilde mee! Een paar weken later had ik geboekt. Het viel niet mee contact te krijgen met meneer Ioannes, de hutjes waren al een jaar vooruit volgeboekt (tijdens schoolvakanties) en hij raadde ons zelfs af eind oktober nog te gaan….vanwege storm en regen in deze periode. Ik vond een jaar wachten lang genoeg, dus ik schreef WIJ KOMEN.

Nu is daar komen niet héél makkelijk. Je móet in Lissabon overnachten op heen en terugreis…een beetje krap in een weekje herfstvakantie…maar het ging net. Santa Maria is het meest zuidelijke eilandje van de Azoren en valt buiten elk toeristisch aanbod. Goed gevonden van die Floortje. Ik heb me deze week afgevraagd hoe het zou hebben gewerkt. Ik denk dat de vrouw van deze Ioannis hem heeft aangemeld. Sinds het is uitgezonden is er een constante aanwas van reisluchtige Hollanders geweest in zijn hutjes. Het koppel met 2 kindjes heeft er denk ik al zoveel aan verdiend dat ze nu zelf voor 2 jaar vertrokken zijn op wereldreis. Jammer, ik had ze graag ontmoet…en allerlei vragen gesteld.

Bij elkaar een hele dag in Lissabon doorgebracht voor we door konden vliegen naar Santa. Ik had in een vlaag van kostenbesparing een hoStel geboekt. De entree was om te besterven, Pauls eerste hostelervaring éver…een vies miezerig trapje achterin een viezig miezerig winkeltje bracht ons 6 steile trappen verder naar onze privékamer. Maar achteraf bleek het een prima keus, prachtig uitzicht, prima bed en super rustig. En Paul bewijst alsmaar zijn waarde…. niks zeuren over het hostelleven…hij ziet overal iets positiefs in, wat ie ook dacht toen we de koffers die trappen op zeulden…haha…een slaapzaal zou misschien de limiet geweest zijn.

Ooit was Santa Maria een druk bezocht vliegveld voor tussenstops van intercontinentale vluchten. Nu is het compleet uitgestorven. In het vliegtuig Lisbon-Samta Maria zaten ook maar een handjevol mensen. Een taxi brengt ons binnen 5 minuten naar ons…hostel…jawel…blijkbaar in hetzelfde moment van kostenbesparing geboekt. Deze slaapplek kan ik overigens niet aanbevelen. In deze verste uithoek van het enige “stadje” op het eiland start morgen ons wandelavontuur. Ooit was het hier mooi denk ik, nu zie ik vooral vervallen huizen in een compleet uitgestorven dorp. Paul is misselijk uit de taxi gestapt en blijft dat helaas met ups en downs de rest van de week.

Vanaf de eerste stap zit alles mee. Het weer is boven verwachting gewéldig, perfect wandelweer. We hebben maar een keer een paar spatten, de rest valt als wij lekker binnen bij het haardvuur zitten. We komen gedurende de vijf wandeldagen één tourist tegen op de route, uit Israel, die niks weet van de hutjes van Ioannes en steeds teruglift naar “de stad” voor een bed. Alle 4 de hutten lijken op elkaar en zijn geweldig. We maken 3 keer een vuurtje in de kachel, superknus. Als we aankomen staat er een koelbox met ontbijt voor de volgende ochtend, een pannetje met maaltijdsoep, onze tassen met slaapzak en huttenkleren, je kunt douchen door het door solarpanels verwarde water in een watertank….zelfs je telefoon opladen lukt.

Op het rondje van ongeveer 80 km dat wij lopen op dit eiland hebben we in Santa Barbara één klein (leeg) terrasje geopend gezien. Het is onvoorstelbaar dat het hier op een ander tijdstip druk zou zijn. Toch oogt het vaak geciviliseerd, veel lege zomeronderkomens van de rijkere Portugezen wellicht, verstrooid over het hele eiland. Tegelijkertijd ook héél veel onbewoonde krotten, bouwvallen en ruïnes. Het landschap waar je over uitkijkt lijkt “bewerkt”, overal groen gras met muurtjes alsof alles is opgedeeld in kavels en óveral koeien met hun kalveren. We lopen door heel afwisselende omgevingen, bamboebossen, grasvelden, strandboulevards, door rivierbeddingen…..bospaden….heel veel heuvels op en af…allemaal niet eng, heel relaxed lopen en supergoed aangegeven. Ik vind het achter elkaar door lopen zonder hoeven nadenken waarheen fijn, dit zou ik nog wel langer willen doen.

Bijzondere momenten vond ik: -aan het zeezwembad met mijn voeten in het zeewater, visjes eromheen/–met Paul op allerlei plekken naar het geruis van de zee en de golven luisteren/-de middagen in de hutten, voldaan van de hike samen lezen bij een vuurtje/-laatste klifwandeling en nu een hele dag, in een mooi hotel in Lissabon, lezen, foto’s deleten, dit blogje maken…. Ik heb 5 dagen kniepijnvrij kunnen lopen met best wat hoogteverschillen, de zeer lichte rugzak van slechts 6 kilo heeft zeker geholpen. Ik vind het onderweg zijn zo fijn dat ik vol goede moed voor de camino portugues ga trainen. Hasta luego!