Iceland from Pórsmörk to Skogar


Dit is de bekende verlenging van de Laugavegurtrail, de Fimmtrail (afgekort voor niet-noorderlingen). De diehards lopen in één dag de 20 km over de gletcher in een keer door naar Skogar….weet je niet of je dit wel aankunt, dan doe je het in twee dagen met overnachting voor óók weer diehards in een tentje op 1000m hoogte of voor beetje oudjes, kreupelen, kniepatiënten, gezinnen met jonge kinderen, slakken of wij, dan slaap je in de hut op de top. Om 7:15 uur aan de wandel, het gaat drie uur lang steil omhoog. Niet altijd even makkelijk… ik ben héél blij dat ik niet van de andere kant kom en dit zou moeten afdalen. De vergezichten reiken steeds verder, de paden strekken zich uit over verschillende hoogvlaktes.

We passeren de naar de zonen van Thor (Magni en Moôi) vernoemde nieuwe vulkaanbergen, onstaan na de grote uitbarsting in 2010 onder de gletcher Eyjafjallajökull die we hier passeren. Op het moment dat wij hier lopen barst er een andere vulkaan in ijsland een paar 100 km verderop. Ik word door mijn zoon hierover geappt lees ik later.

Lopen tussen de gletchers door.
Rugzak ondertussen toch zeker 4 kilo lichter, maar wel 2 liter water extra….

Als we onze hut zien liggen kunnen we er niet direct komen vanwege een onveilige sneeuwbrug, dit had onze trailvriendin de vorige dag geappt, we hadden door moeten lopen en met een grote boog terug. Tja…. wat doe je dan…eigenwijs zijn en toch proberen hóe onveilig het dan wel is. Ook hierin worden we ouder, Paul dus ook…. hadden we het bericht niet ontvangen waren we er nietsvermoedend overheen gelopen maar nu staan we te twijfelen. Dus uiteindelijk niet de sneeuwbrug genomen en verderop de rivier op blote voeten overgestoken. Uiteindelijk verder en moeilijker dan de omweg…🥵🥵. Maar hoe blij je dan weer bent in de hut, helemaal voor onszelf!

Twee bedden in beslag genomen en we lagen nog geen vijf minuten of de eerste gast komt binnen, met vriend. Alleen voor lunch. Dit waren van die diehards, met mooi verhaal annex project: reizen op meest milieuvriendelijke manier (liften, treinen, boot en lopen), geen afval produceren (alles in katoenen zakjes), lopend van Noord- naar Zuid- Ijsland (tot wel 45 km per dag), alleen kamperen (s’nachts moeten opbreken vanwege te harde wind en gevaar voor wegwaaien) en dit met foto en film vastleggen. Ik heb even gegoogeld en vond blog met de vijf meest voorkomende benamingen voor zulke bewuste groene eco milieumensen: Groene vrienden, Duurzame dodo’s, Milieuliefhebbers, Natuurliefhebbers en Eco warriors. Eén van deze Fransmannen (een zeer aantrekkelijke halve Italiaan) heeft een restaurant in Grenoble waar ze voedsel serveren, bereid met producten uit de zeer nabije omgeving. Een slager drie dorpen verderop was al te ver. Alleen geopend van 11 tot 5 want het leven is meer dan werken. Elke dag één menu. Keuze uit drie prijzen: slechts voor het eten, eten+bijdrage aan ecologisch project in de buurt, eten+die bijdrage+bijdrage aan minimum salaris 3 werknemers. Hij had niet meer nodig dan het minimum €1600 pm. Ik heb niet teveel vragen gesteld, dat vinden veel mensen maar irritant en ontkrachtend, maar het zou toch interessant zijn hoeveel maaltijden je dan moet verkopen van €10, €15 of €18 om quite te spelen. Máár, ben ik in Grenoble dat ga ik daar zeker lunchen. Geweldig om dit soort inspirerende mensen te ontmoeten. Ze liepen allebei met totaal overbelaste knieën, tape overal en pijn, máár liever deze pijn dan het project afbreken zeiden ze. Zie je, dacht ik, ik met mijn totaal eco-onvriendelijk miniproject, beetje pijn gaat later wel weer over, die drive vind ik gaaf.

Later arriveerde een Amsterdams gezin met twee meisjes van 8 en 10 ofzo. Ook zo bijzonder…. die waren gewoon die sneeuwbrug overgegaan. Dan voel je je ook ineens een zeikerd. Dat die Fransen dat deden ala, maar zo’n gezinnetje… Gelukkig arriveerden er laat op avond een totaal overstuur Duits jong koppel die de brug ook niet hadden durven nemen en die omweg toen genomen hebben, boos zijn geworden, niet meer verder wilden en door onze huttenwaard zijn opgehaald onder aan de berg ofzo. Het gaat te ver denk ik, al heb ik daar best zin in, om de details te vertellen, maar ik voelde me daardoor toch weer iets positiever over onze oplossing. Dit hutje was ineens dus best vol met negen mensen, s’morgens om 6 uur ingepakt, koffietje en ontbijt en om 7 uur weer op pad! De laatste wandeldag voor de boeg.

Overal net te diep om met schoenen aan doorheen te kunnen helaas.
Beetje veel wind rondom hut Fimmvörduháls.
Met nieuwe moed …als die Fransen het kunnen….

We nemen de niet-toeristische route richting Skogar, waarom ook niet. Binnen een paar minuten staan we weer voor een sneeuwbrug, jezus, deze is nóg dunner, er gaat toch echt ooit iemand doorheen. Máár wij voelen ons fit en gesterkt en gaan… De hele tocht is doorspekt met watervallen, ups en downs, geen mensen gezien…met het idee dat dit je laatste inlandse indrukken zijn, genieten we des te meer. Tot ik moe wordt en het punt bereiken dat de toeristen vanuit Skogafoss per bus afgezet worden, 7,5km van het hotel. Hordes Amerikanen, Italianen en wat al meer om ons heen ineens die ons voor de voeten lopen. We zijn terug in de bewoonde wereld. En dan zijn die 7,5 km ineens best lang. Het is alsof mijn lijf het weet en het gaat begeven. 1000m dalen (veel meer eigenlijk want je stijgt ook steeds tussendoor) is nu toch echt voor veel gewrichten genoeg geweest. Aan één stuk de meest prachtige watervallen en toch kan ik opeens geen waterval meer zien, wil een stoel, een drankje en mijn wond luchten. En zo geschiedde. We proosten op onze afgelopen 8 wandeldagen, dat we doorgezet hebben en deze ervaring op hebben kunnen doen. Zou ik het nog een keer doen? Nee, waarom….. er zijn nog zoveel plekken op aarde te bezoeken. Zou ik het aanbevelen? Zeker…je weet zelf wel of je het kunt. Nu tijd voor wat relaxdagen op Ijsland, wie weet nog wat gloeiend lava opzoeken.
Onderweg….
Onderweg…
De een na de andere waterval…mét regenboog wel een extraatje.
Categorieën:backpacken, Europa, Ijsland, travelling, UncategorizedTags: , , , , , , , ,

4 comments

  1. Wat een belevenis!
    Was weer erg leuk om te lezen.
    Ik kijk enorm tegen jullie op en jullie op je beurt weer tegen bijv die Fransen.
    Lekker herstellen nu!
    Groetjes,
    Jacqueline

    Like

  2. Ook van die bijzondere ontmoetingen kun je zo genieten en tjonge jonge, jullie zijn ook diehards hoor. Nog even lekker genieten van wat IJsland nog meer gebieden heeft

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: