Nepal 2023 part three.


Back in Pokhara with the three of us.

Annapurna area sunrise at Sarangkot.

Ik was terug in Pokhara, de jongens waren die dag in een nieuw hotel ingetrokken….met zwembad (je bent een dag van huis en ja hoor….mijn luxepaard nam heft in luxe hand). Aan het ontbijt maken we nieuwe plannen voor onze laatste dagen in Nepal. Eigenlijk ben je hier alleen maar om een trekking de bergen in te maken, en daarna hier uit te rusten, toch? Met een kapotte knie vervalt het eerste deel. Het roer moet compleet om. Eerst wasje doen…haha. Was niet mijn eerste idee maar als ik Jel zijn frisse ondergoed zie hangen krijg ik er ook zin in. (Wie kent de Bie nog die op zijn Spaanse overwinterbalkonnetje ook zo graag wast…omdat het zo lekker droogt?) De zon schijnt warempel! In een lege plee-emmer los ik het zeepje van de badkamer op en was er op los. Na een paar uur ligt het weer droog op een stapel. Ergens in mij heb ik toch ook een huisvrouwengevoeligheid die nu positief bevredigd is. En nu?

Ik ga op verkenning uit, een wandeling rond het meer maken. De jongens zijn nog niet fit, voelen zich slap, dus ik ga lekker alleen de zon in. Ik verken het hippiedeel rond het meer…heerlijk relaxt sfeertje daar….maak praatje op terras met “reizigers”…twee dertigers die “reizen”….op blote voeten lopen, yoga-uitstraling…geen plannen hebben, ze zien wel….De ene heeft baan opgezegd in Duitsland en nu al een jaar op pad…geld is bijna op dus het wordt langzaam tijd om na te gaan denken hoe verder. De ander zegt; yogales geven, ideaal. Hij had net een tweedaagse workshop gedaan alhier… had blijkbaar talent want voelde zich al een yogaleraar. Ik voel me zelf met mijn potje thee, bordje momo’s, blote voeten op de stoel, schrijvend aan een blog ook best een “relaxte reiziger”. Ik ga me hier wel vermaken een paar dagen. Er komt een soort lome ontspanning over me heen. Ik vind een nieuw hotel uit de drukte van het stadje, aan de andere kant van het meer, dat wordt onze laatste rustplaats hier. De hele verdere ochtend en middag besteed ik aan het schrijven van een blog op een hippieterras. Tegen de avond komen de donkere wolken weer met de verdere avond keiharde regen, het lijkt toch echt of de moesson vroeg heeft ingezet dit jaar. Jelmar heeft zijn pijntjes weg laten masseren in een Spa en vindt herboren weer een heerlijke plek om te eten, OR2K.

Cashmer….

De tijd vliegt. We lopen rond, eten en drinken (ik vooral veel potten thee) op allerlei plekken, de Juicery Lakeside blijkt favoriet. S’avonds hebben we kookcursus. Een aardige slimme Nepalees die makkelijk geld wil verdienen aan toeristen, hij vertelt ook eerlijk dat dit een goede manier is: “After 2 ouwels you are gone, i am ready, no troubles haha….big money….velly good” . We betalen inderdaad een dik pakket roepies voor wat gehannes aan zijn keukentafel om tot een dichtgevouwen momo te komen. Ik vond het drie keer niks, maar dat vonden mijn zonen te grof uitgedrukt. “Hij was toch heel aardig….en het was toch een schattig keukentje..” Klopt.

Op de kookcursus, momo kruiden in een schaal.

Ik heb vier boeken gelezen in deze dagen. Dat betekent best veel uurtjes met de benen omhoog, ik probeer er heel bewust van te gnieten. Morgen wordt het (eindelijk) mooi weer…we gaan naar Sarangkot voor een sunrise. Sarangkot staat bekend als het mooiste uitkijkpunt richting Annapurna en aanverwanten in deze omgeving, dé plek dus voor een sunrise. 4:30 uur op, taxi aanhouden, 40 minuten omhoogkringelen met de auto, nog 10 minuten lopen en daar staan we om 5:30 uur tussen honderden anderen naar de bergen te turen. Het is een iets andere ervaring dan zelf omhooglopen en op een top aan te komen, uitgeput en voldaan. Het had dit jaar de Gokyo Ri moeten zijn…Toch geniet ik ook van deze ervaring. We spreken nog kort met een vrouw die juist terug is van de Manuslu trekking, met haar ervaren vader en gids. Ze vertelt over de zwaarte van deze trekking en de gevaren onderweg door hevige sneeuwval. Eén gids waren ze kwijtgeraakt en was waarschijnlijk gestorven. (Huh dacht ik later….dat lijkt me toch een redelijk extreem drama op zo’n tocht. Het is niet de Mount Everest zelf waar de lijken voor het oprapen liggen, het is wandelen) Mensen zonder gids wisten de route niet te vinden met die sneeuw…. Mét crampons was het nog veel wegglijden, zei ze. Het was een helletocht geweest. Positief aan dit verhaal was de uitwerking hiervan op mij. Wij waren misschien ook wel in gevaar geraakt richting Gokyo, zonder gids en met mijn gave om verkeerd te lopen. Misschien had het wel zo moeten zijn. Ik houd van dit soort helpende gedachtes.

De video laat niet zien hoe het was, veel en veel mooier.
Wij zijn niet zo goed in normaal poseren met zijn drieën.
Je zit op 1600m naar 8000m hoge bergtoppen te staren.
Terug op hotelbalkon, veel lezen, potjes thee zetten en uitrusten.
Moesson, dan wil je wel een plu!
Open air bioscoop Pokhara, helaas mét regen ook.
Dagje Spa…tralala.
Boudhnapath Stupa, ff pizza eten op dakterras.
Laatste blik op Kathmandu vanuit hotel, bye bye.

Dag Pokhara, dag Kathmandu, dag Nepal. Het is een totaal andere reis geworden dan gepland. Ik kan niet helemaal zeggen, dan verwacht, want mijn verwachtingen waren wiebelig. De voorbereiding was te slecht om vol vertrouwen op een goede afloop te rekenen. De planning was te krap, een dag hoogteziekte zat er al niet in, laat staan een geblesseerde knie. Ik miste mijn bergman, mijn mountaineer, mijn onverschrokken held in de bergen. Ik voelde me zelf niet onverschrokken, ik voelde vaak teveel zorgen, was het niet om mezelf dan om die twee kinderen…maffe situatie…We hebben samen de tegenslagen wonderlijk wel het hoofd geboden. Ik kon me eigenlijk prima neerleggen bij allerlei onverwachte zaken, misschien ook wel omdat het de angst wegnam of ik het daarboven wel zou trekken haha….Ik heb me wat dat betreft niet op de proef hoeven stellen. Ik heb mijn zonen meer uren om me heen gehad dan ik ze de afgelopen 10 jaar bij elkaar gezien heb, dat was sowieso bijzonder. We hebben veel gelachen samen, veel gepraat en samen op bed gelegen.

Lukla, kortste landingsbaan ter wereld, ervaren.

We hebben twee pittige wandeldagen naar Namche Bazaar afgelegd, zonder gids en drager.

We hebben drie dagen in een teahouse op 3440 m hoogte vertoefd, ziek, koud en weer beter.

We hebben een helicoptervlucht door Nepal gemaakt, veel wolken.

We hebben de stad Pokhara aan het Phewameer verkend; leuk.

Ik heb twee dagen alleen gewandeld, bergop en bergaf met dwaling.

We hebben een prachtige sunrise gezien in Sarangkot.

We hebben momo’s leren maken bij een Nepalese meneer thuis.

We hebben door Kathmandu geslenterd; vies, viezer, viests, dus, drukker, drukst, maar ook realistisch en interessant om te zien.

We hebben ons gedrieën onze beste beentjes voorgezet en daar ben ik trots op.

Een memorabele reis op zijn eigen wijze.

Een waardevol samenzijn.
Categorieën:Azië, backpacken, travellingTags: , , ,

6 comments

  1. Wat heerlijk om dit met je zoons te kunnen doen, wat jammer dat je “bergman” er niet bij kon zijn. Heb je voor het eerst in een jurkje gezien. Weer prachtige foto’s, mooie momenten, leuke en minder leuke ervaringen, fijne ontmoetingen. Zeer zeker weer een reis om aan mooie herinneringen toe te voegen. Ik heb weer genoten. Op naar de volgende!!!

    Geliked door 1 persoon

  2. Geweldig, happy ending van deze spannende reis! Prachtige zonsopkomst, eigenlijk dacht ik dat ie niet echt was. Zó perfect. En: jij bent bijgepraat bij gelezen uitgerust! Ik denk dat je daarmee geschiedenis hebt geschreven. Jij kunt er weer tegen Caro!! 🌄 Groetjes Marjolein

    Geliked door 1 persoon

  3. Dát dus: alleen al het samenzijn met je knullen en met elkaar dingen overwinnen. Onbetaalbaar!
    En uiteindelijk alles overleefd en genoeg moois gezien.
    Wat een waardevolle ervaring!
    Was weer leuk je te lezen!
    X

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: