Trekking van drie dagen in de Colca Canyon

De taxi vanuit mijn b&b in Arequipa moest door de spits het busstation bereiken…beetje stressig begon het daardoor al. Eenmaal op het busstation bleek daar meer chaos dan ik had verwacht, holy moly… Ik kon steeds maar één zinnetje zeggen: “Donde está el autobus Trasandino a Cabanaconda, por favor?” En ze waren zó behulpzaam en vriendelijk dat ik net op tijd bij mijn bus stond. Geen wc in die bus, geen mensen ook én nog geen chauffeur. Ik móest dus nog plassen…rennen naar de wc (ja ik kan met mijn Spaans best uit de voeten in nood) ….terugrennen naar de bus waar ik mijn koffer even achter had gelaten bij een vriendelijke meneer. Zit ik net in de bus…shit…mijn rugzak…in de wc laten hangen…weer rennen als een gek…en wat een mega opluchting dat ie er nog hing. Oké Caro, je bent gewaarschuwd nu… let gvd beter op, sufkop. Ik draag wel ál mijn geld, paspoort én telefoon op mijn lijf, maar de rest van mijn spullen zijn ook best handig.

De busrit van 6 uur ging voorspoedig. De laatste keer dat ik zo’n dagtocht per bus maakte was in Noorwegen, das andere koek. Hier was het een bus die overal stopt en waar Peruanen met tassen vol boodschappen erbij in- of weer uitstappen. Heel gewoon. Het was al donker toen ik in mijn hotel arriveerde. Hele professionele ontvangst. Duidelijk gewend aan de hikers die van hieruit vertrekken de canyon in. Het diner was heerlijk, ik kreeg meteen de uitleg over de hikes, heel gedetailleerd, fijn en geruststellend, want stiekum was ik meganerveus en had er eigenlijk totáál geen zin of vertrouwen in. Maar met de uitleg van het personeel daar en de totale vanzelfsprekendheid dit alleen te doen, voelde ik me gekalmeerd en kon gerust gaan slapen.

Grote twijfel of ik om 7:30 uur niet beter aan de hike kon beginnen ipv mee te gaan naar Cruz el Condor. Die twee uur kon ik wel es hard nodig hebben. Maar wat een show heb ik gezien van deze king onder de vogels. Eindelijk es een keer geluk! Mijn iphone had er moeite mee maar toch zéér tevreden. En de enige scherpe foto die ik had… bleek achteraf geen conder.

Stipt om 9:30 uur op pad! Caro gaat proberen de trekking te volbrengen. Route Cabanaconde-Llahuar. Ik had er zowaar zin in. Mijn maps.me werkte en er gingen nog een 10-tal andere gasten uit het hotel dezelfde hike doen vandaag dus veel kans op verdwalen was er niet. Een gids zou hier totaal overbodig zijn. Een heerlijke (pittige) wandeldag gehad naar Llahuar. Langzaamaan met het verstrijken van de kilometers en vooral hoogtemeters bekroop me het gevoel dat dit misschien wel gewoon goed zou kunnen gaan. Ik aan de wandel in deze prachtige Canyon, ik alleen met mijn 9,5 kilo rugzak, ik ontspande en genoot steeds meer. Wat leuke praatjes onderweg helpt ook enorm. Ik heb overigens alleen dertigers of jonger gezien afgelopen dagen. De laatste kilometers waren wel killing, ik moet nu niet net doen of ik fluitend aankwam. Ik heb 2 uur op mijn bed gelegen met kloppende knieën en een getergd lijf en kon daarna nauwelijks opstaan..maar dat heb ik niemand verteld daar. Het diner was gezellig met een stel lekker kletsende achterhoekers, zij zijn in de drie dagen een beetje mijn hikebuddies geworden. Onze lodge was beetje armoedig maar wat wil je ook op die plek! Het deed me wel een beetje aan de hutjes in Nepal denken. Over de kakkerlak en de schorpioen hoorde ik gelukkig pas de volgende ochtend.

Dag 2 van Llahuar naar Sangalle ging ik met iets meer vertrouwen van start en is wederom perfect gegaan. Perfect betekent hier, niet gevallen, geen blessures, prachtig weer en me geweldig blij gevoeld. Eerst 600m omhoog en helaas ook weer 700 naar beneden. De shortcut in de route leidde ons (ik liep dat stuk samen met mijn buddies) direct de afgrond in…. no way… niet voor mij. Liever 5 kilometer omlopen dan híer naar beneden….En ook dat is gelukt, heerlijk relaxed mijn omweg genomen. Wel nog meer gebroken dan de dag ervoor…maar de oase maakte veel goed. Het biertje veroorzaakte helaas een serieuze koppijn waardoor de angst voor hoogteziekte of zonnesteek opkwam. Ik ben met coca-thee en pijnstillers om 19:30 uur gaan slapen.

Dag 3 alles weer oké. 5 uur ontbijt, 6 uur aan de wandel….steil omhoog, 4 uur en 1000 hoogtemeters aan één stuk…terug naar Cabanaconde….en het is zó meegevallen! Niks geen hoogteziekte, niks pijn in knieën, niks nie te oud of te slap. (Alleen veel hijgen en erg veel zweten) I did it! Onderweg heel bewust hierbij stilgestaan, bij alle zieke mensen/leeftijdsgenoten ook, bij het geluk dat ik heb dit nog mee te mogen maken. Ja, dankbaarheid is hier op zijn plaats.

Ik lig ondertussen in mijn hotelletje in Chivay midden in de nacht klaarwakker te wezen en de tijd nuttig te besteden. Ik bevind me op 3640m en ik word regelmatig wakker met lichtbenauwd gevoel. Wel fijn extra acclimatiseren voor Cusco. Over een aantal uurtjes vertrekt mijn bus. Adios!