Zondag 28 april 04 uur vertrokken per privébusje van TreXperience, vanaf Cusco met 6 toeristen, 3 porters/koks, een chauffeur en onze gids. Ik ben de laatste die instapt. Eén jongen heeft zo’n serieuze voedselvergiftiging opgelopen deze nacht, dat meegaan geen optie was. Eén van de twee Manchesterboys achter mij maakt héél veel kreungeluiden want ze hebben blijkbaar de hele nacht doorgezopen en dat wil ie graag laten blijken. Zijn mate komt bij een peestop maar niet terug van de plee, blijkt daar zijn maag én darmen aan het legen te zijn. Er wordt constant om alles héél hard gelachen en in een zodanig óf engels of amerikaans Bostons naccent geknauwd…ik zit gelukkig alleen op de voorste stoel en bemoei me er niet mee. Ik ben niet blij met deze groep twintigers, jammer!

Na 4 uur rijden door de bergen met hier en daar een dorpje, zijn we in Sayllapata, het startpunt van de hike. Onderweg hebben we een stop voor ontbijt gehad. We lopen 3 uur naar de lunchplek, geleidelijk stijgend gelukkig. Ik voel de hoogte boven de 3500m. In het hotel in Cusco op 3440m. slaap ik ook heel onderbroken, ik word vaak wakker met een benauwd gevoel, en heb dan verhoogde hartslag en moet een paar keer heel diep ademen om mijn zuurstofpeil weer op te krikken. Ik kan me niet herinneren dit ooit eerder gehad te hebben.

Na 3 uur inlopen bereiken we te voet Soraypampa op 3880m, samen met héél véél busjes die honderden mensen droppen die een dagtoer Humantay Lake geboekt hebben vanuit Cusco. Voor ons is het een onderdeel van de vijfdaagse trekking. De Salkantay was ooit een onbekend alternatief voor de Inkatrail, nu is het volgens mij de populairste trekking onder jongeren naar de Machu Picchu. (goedkoper en niet persé lang vooraf te moeten boeken). Het is pas 11 uur. De Engelse jongen Harry blijkt geen kater te hebben maar hoogteziekte, hij blijft hier liggen met één van de porters en wij gaan “even op en neer” naar de Lake. Ik lijd hevige pijnen onderweg, ik heb nog nooit zó hard gehijgd, gatver wat voelt dat knullig. Gelukkig hijgen de meesten mét mij en valt het niet op. Wij ervaren het állemaal als een zeer zwaar klimmetje op dag 1.

Én door! Onze overnachtingsplek is nadat we bij Harry terug zijn nog es 400m omhoog hiken richting de pass. Ik ben kapót. Harry is zo ziek dat ie alleen op een paard mee verder mag. Dat weigert ie! Hij tekent een papier dat ie op eigen verantwoordelijkheid doorwandelt. Redelijk onverantwoordelijk volgens mij, maja, ik ben z’n moeder niet hè! Het is koud op 4165m hoogte. Ik kruip in mijn tent en heb een uur tot happy hour (thee met een koekje haha). Er is geen euforie, té moe en té oncomfortabel, te weinig aansluiting met de anderen. Alles vondt plaats buiten op vrij simpele locaties. Eigenlijk huren ze een veldje van plaatselijke boeren en zetten daar óf hun kooktent op óf ze gebruiken een keuken ter plekke. Je zit áltijd op een krakkemikkig plankje of krukje in een “tent” (één keer op een stoel in een heus gebouw). Deze organisatie behoort duidelijk niet tot de luxeste. Het eten daarentegen dat je 4 dagen lang geserveerd krijgt is TOP; vers bereid, heerlijk, gezond, overdadig en kleurrijk. En alles went!

Dag twee: Ik heb het níet koud gehad s’nachts in tegenstelling tot alles wat ik gelezen had vooraf. Harry is nog net zo ziek en we gaan vandaag alleen nog maar hoger. Ik heb met hem te doen. Het voordeel voor mij is dat zijn tempo nog lager is dan het mijne en hij de groep “ophoudt”. De voedselvergiftigde van dag 1 heeft zich overigens einde dag nog bij ons gevoegd, we zijn weer met 7. Deze jongen heeft een vet amerikaans accent en praat nonstop…. Leve het groepsreizen.

dinsdag

De slaapplek van nacht 2 is zo lelijk dat ik er geen foto van heb. Het regende ook bij aankomst en de hele nacht. Harrie knapt wat op, Luke (zijn mate) ook opgelucht, het gelach en slap geouwehoer neemt nog meer toe en ook het bier heeft zijn entree gedaan. Ik drink onder een afdakje een biertje mee, vooruit…one of the pals…maar er ontstaat niks tussen mij en een andere pal. Jammer. Ik lig na één fles liever in mijn tentje. Goodnight boys, have fun! Ik heb soms een praatje onderweg met mensen uit andere groepen waar ik in 5 minuten meer connectie mee voel dan met “mijn jongens”, hoe beleefd ze ook zijn. Ik oefen wel mijn Spaans met de gids. Muy bien!

Dag 3 start spannend want er is recent een landslide geweest op onze route. Verder is het een makkelijke ochtendwandeling downhill. De ochtend wordt opgevuld met wat toeristische poespas bij een “mangofarm” en een “koffieplantage”….de lunch moet zogenaamd door ons bereid worden. We worden opgetuigd met schort en koksmuts en kijken naar hoe ze het eten op een vuur stapelen. Veel foto’s vooral voor de website van de organisatie. Heel veel toneel rondom dank voor de koks en porters en het ophalen van de fooien. Wat is dit voor gedoe…pffffff…heel vermoeiend allemaal. Dan blijkt de groep zich na de lunch te splitsen. Drie blijven achter en vervolgen hun 4-daagse trekking, wij met vieren vervolgen onze 5-daagse. Wij krijgen ook een nieuwe gids. Vreemde constructie hebben ze bedacht bij Trexperience.

De rest van dag 3 is de beste ooit! We trekken het oerwoud in, 800m omhoog naar de beste campingspot van de trekking, Llactapata. De pracht onderweg, het geploeter omhoog want súperheet en vochtig geeft ineens een binding. Meer dan ooit heb ik ervaren dat het enthousiasme en het geluksgevoel dat je boven aangekomen, overspoelt direct in verbinding staat met de geleverde inspanning. Dat wist ik al maar had het eerder deze week nog niet ervaren. De jongens die overgebleven zijn delen dit nu ook met mij, zijn ineens zachter ofzo, heel schattig. Alles komt goed in de laatste 2,5 dag.

Dag 4 breekt aan, naar de rivier in het dal, en langs het spoor naar Aguas Caliente. Alle toeristen verzamelen zich hier op weg naar het wereld erfgoed Machu Picchu. Ik vind het een saai langdradig stuk. Mijn lijf wil eigenlijk niet meer, ik heb mezelf vier dagen lang over grenzen gesleept, van berg naar dal naar berg naar enz enz…liters weggezweet, met knieband gelopen. Het hotel is heerlijk nacht 4. De busrit dag 5 omhoog in de ochtend ook. Als een van de eerste binnen zijn is een wereldwonder op zich, dat had TreXperience dan weer wel goed geregeld. Ik heb het hele complex in alle rust kunnen aanschouwen met Harry&Luke. Onze gids stond helaas buiten met een probleem op het ticket van ons vierde groepslid…die kwamen een uur later pas binnen toen alle gangen al vol liepen.

Ik zit nu in Cusco bij te komen van alles. Heb net 4 uur in een Spa me laten masseren en vertroetelen van mijn laatste soles. Dat lieg ik want vanavond staat er zeker nog een Pisco Sour op het menu. En dan heb ik nog een hele zaterdag in Cusco voor shopping, choco workshop ofzo… Luieren in Cusco!

Wat heeft me deze reis opgeleverd?

-Kennismaking met Peru

-Met Spaans leren begonnen

-Vertrouwen in mijn benen en vooral knieën

-Kennismaking met uitgeput zijn en niet meer vooruit denken te kunnen

-Dat alleen hiken mijn ultieme plezier is mét af en toe fijn contact met anderen

-Als ik ooit nog iets met een groep boek ik beter op leeftijden let

-Dat 4 dagen offline eigenlijk héél fijn is

-Dat ik het als getrouwde vrouw nog steeds kan, viajar sola!

-Meer waardering voor wat je thuis hebt

-Zin om weer naar huis te gaan.