Egypt Blog 3: Tuesday, day 2 in the desert.


Dinsdag 16 okt 2018

I change into Dutch… much nicer for myself to write in details. And this trip is one about details. Details in observing.

Ontwaakt in alle rust met de zon. Met mijn tijdelijke zachte lenzen struggle ik wel een beetje, ze waaien weg voor je er erg in hebt, maar eenmaal in, nergens last meer van, wat een genot! Heb ik in Nederland continue zand achter mijn harde lenzen, in de woestijn geen korrel!


Awèd staat gelijk met mij op, scharrelt rond, maakt meteen vuur en roept “Hot water” voor mijn nescafeetje. Hij zit dan al aan de bedoeïnthee en sigaret. Bedoeïnthee betekent dat je lepel er rechtop in blijft staan van de suiker. Er ligt vast een link met hun bruine en rotte tanden. Hij heeft ook de kameel gemolken haha. Ik krijg een glaasje…. zoetig, best lekker…maar ik gun het hen veel meer. Hij wekt zijn vader als ie vindt dat het tijd is. Dat geeft mij heerlijk de ruimte te vertragen.

Heerlijk om met mijn camera wat rond te wandelen, neer te dalen op een steen of in het mulle zand en niks te doen. Zij bidden een aantal keren per dag, ik probeer ook zoiets, ik zit toch al de hele dag in kleermakerszit, beetje bewuster mindfullen met handen op mijn knieën en ik voel me superzen. Af en toe een selfie tussendoor voor later hè, als ik oud ben.


De indrukken zijn zo overweldigend, ik merk zoveel bijzondere dingen op en ik wil ze zo graag vastleggen. Deze twee Bedoeïnen, hun leven hier, een paar euro’s verdienen door mij mee op sleeptouw te nemen… ondertussen zie ik hoe zij koken, eten, slapen, praten, hun kamelen hoeden, slenteren, klauteren, hout sprokkelen, vuurtje maken, thee zetten, shaggies rollen….. en ik vind het heerlijk om erbij te zijn.
Het eten met handen, ik doe niks liever, ook thuis als het enigszins kan.
Het slapen in de open lucht, met deze droogte geen dauw op je spullen s’morgens. Er plofte vannacht één keer iets op mijn slaapzak vanaf de rots waar ik onder/tegenaan lag. Ik schrok niet eens echt… bedacht dat het te zwaar was voor een spin, een slang springt niet dacht ik (ik heb nog überhaupt geen enkel levend dierwezen gespot behalve vliegen) en mijn conclusie was een salamander. Ik sliep weer lekker in. Ik kan het helaas niet navragen aan mijn gidsen, mijn tekenkunsten in het zand zou ik es kunnen proberen bedenk ik nu. Toen we vannochtend naar de kamelen op zoek gingen die behoorlijk ver weg waren gehobbeld, liet Awèd me sporen zien onderweg en tekende hij iets in het zand met een staart….tja….een das ofzo… een miereneter….een woestijnbever..hij verstaat me toch niet, ik knikte maar ja.
Ook vroeg ie of ik het spoor van een kameel herkende en of ik zag welke kant ze opgingen… nou ja zeg… zo erg is het nu ook weer niet. Die tweetenige berepoot haal je er zo uit. En dat je met je tenen vooruit loopt …. hij moet wel hele domme toeristen meekrijgen af en toe.

We zijn bij een prachtige canyon aanbeland om te lunchen, ik ben meteen te voet eropuit gegaan.

Het is meer zanderig aan het worden, meer woestijnerig naar mijn idee. Woestijn is toch een eindeloze zandvlakte waar je sterft als je water op is. Hier zijn heel veel bergen, meest kalkstenen rotsen. Prachtig uitgeslepen ronde vormen die met het licht mee van kleur veranderen. Grote kaken van prehistorische dieren!

De bergen zijn niet hoog, maar ze zijn er wel en begrenzen altijd wel ergens de vlaktes. Zandvlaktes zijn in de minderheid in dit gebied en Awèr heeft de tweede dag al door dat ik juist de zandverstuivingen mooi vind. Zo ongelooflijk fijn dat ik aan kan geven met gebaren en gezichtsuitdrukkingen wat ik prefereer.

Daarom lunchen we denk ik hier. Aliwen zegt vanalles tegen Awèd, ik vermoed soms dat ie hem aanspoort dit of dat voor mij te doen of mij te laten zien. Nu wil ie dat ik de canyon in ga. Awèd staat binnen een minuut bovenop een rots te roepen “hier heb je mooi uitzicht!” (denk ik) Maar ik durfde niet, ik heb de steile wand proberen op te klauteren, camera in een buiktas, statief beneden gelaten, maar na 5 stappen tegen de zanderige kalkstenen wand omhoog keek ik achterom en shit, te laat…ángst!! Met bibberbenen moest ik terug, op mijn kont. Zo kut, die angst. Omhoog lukt nog wel met verstand op nul en heel snel omhoog voor je kunt nadenken…maar denken aan de terugweg verpest alles. En met die huurlens erbij, nee dus. En Awèd, helemaal thuis hier natuurlijk, staat er een beetje verbaasd bij.

Ik geniet van deze plek, dat voelen zij ook (denk ik) en ze stellen voor hier te blijven voor de nacht.

Ons kampement voor de dinsdagnacht…

We leggen dus nauwelijks afstanden af, maar dat maakt mij totaal niet uit, ik vind het hier mooi! En het geeft extra tijd, want het op- en afzadelen is behoorlijk wat werk voor ze. Ik sta er wat onhandig bij te staan, geen idee in welke zakken alles gepakt moet worden.

We betreden meer en meer zandduinen.

Tegen zonsondergang vormt zich elke avond een wolkenband aan de horizon helaas.

Het lijkt een ongelooflijk zootje bij elkaar, maar het werkt. En zij weten alles in goede balans op die kamelen te hijsen, en je wil niet weten in wat voor aftandse zakken. Mijn rugzakken steken daar schril bij af, maar zijn helemaal niet handig op een kameel, gewoon een paar grote Ikea-tassen was praktischer geweest voor ze.

Categorieën:solotravelling

1 reactie

  1. Hoe speciaal Caro….deze trip. Je voelt en ziet de rust in de foto’s…schitterend!
    Had in eerste instantie niet begrepen dat je helemaal alleen met deze gidsen onderweg zou zijn 🙂
    XX

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: