Day three in Aurlandsdalen, from Geiterhyggen to Østerbø.


Elke ochtend is opstaan een verrassing, erg koud, beetje koud of beetje warm. De laatste twee vind ik prima. Gisteren een voor mij flinke afstand afgelegd, ik krijg dan van die restless knees in mijn mummyslurf. S’morgens voelt alles weer prima…..dacht ik…maar bij het eerste klimmetje voel ik mijn ongetrainde spieren meteen. En toch, in de loop van de dag gaat het dan weer goed. Vreemd iets hoor, een lijf. Ik had pijn aan mijn heup voor ik vertrok naar Wales, niks meer van gemerkt. Na Wales blessure aan mijn linkervoet onder de twee middelste tenen (kan niet, weet ik), voel ik hier niks meer van. Zo apart dat je er pijntjes gewoon uit kunt lopen. Ja, lopen heelt echt (niet alle wonden…maar een hoop). Het is nogal een grijs-groen blokkenlandschap vandaag, rommelig, al die losliggende brokken overal, ook best eentonig. Ik mis een beetje de hoge witte pieken. Ik loop en loop, kijk rond en rond, oke…moeilijk om mooie fotoos te maken. Ik betrap me er op dat ik me een beetje schaam voor die gedachte, loop ik hier potverdrie in mijn eentje te backpacken in Noorfuckingwegen…vind ik het saai. Dan maar een video van schaapjes die me kwamen bezoeken tijdens een verlaat ontbijtje. Video’s maken is superleuk, maar met slecht bereik niet te doen…uploaden duurt té lang. Ik vind het vandaag toch wel pittiger dan gisteren. Onderweg schiet me ineens de opmerking te binnen van de huteigenaar van de Geitterhutten waar ik mijn drankjes had, dat als ik de 22 km van hut naar hut te ver zou vinden ik ook tot de volgende kleine hut kon lopen, daar stopte een bus die je meteen naar de hut in Österbo reed, maar die kwam maar eens per dag om 13 uur. Neeeehjj, zei ik toen, ben jij gek, ik kom hier om te lopen. Ik keek op mijn horloge, 11.30…. oké…en ik zette de pas er in, geen foto’s meer. En hoe meer minuten er verstreken hoe meer ik díe bus wilde halen. Dat zou een megadip teweegbrengen nu als het niet zou lukken. Een uur te vroeg was ik er, de bus bleek nl 40 min later te komen. Alle tijd ineens voor een wc, droge sokken, geluchte voeten én een vers drankje.

Dit fotootje hoort er elke keer bij, ik en mijn koffietje.

Prachtige bruggen hierzo!

Dit hek begreep ik niet, zocht een haak of opening, bleek je er gewoon overheen te moeten klimmen. Ook lekker met die zak erbij.

Ja, zo kan ik het ook. Dacht dat Noorwegen zo geëmancipeerd was.

Zoiets dus

Een gekocht drankje…jammieeee…

In de bus voel ik me gewoon goed, niet schuldig, niet slap…nee, ik vind het héérlijk! Binnen een half uurtje sta ik voor een soort van agglomeratie van camping, hut en wat cabins…. Ik ga daar even op het terras zitten ….denken…wat nu? De volgende (laatste) etappe van mijn eerste 3-daagse tocht is weer 19 km. Dat is te lang voor mij met 20 kilo (die toch onderhand 18 of 19 moet wegen…maar dat voel ik niet). Na een uurtje niks doen, sapje (€6) en wat gamen op mijn telefoon besluit ik weer te gaan lopen op zoek naar een prachtig plekje…kan ik nog lekker in de zon liggend, benen gestrekt, genieten.

De hoogtes en dieptes zijn niet te vatten, maar geloof me: dit was diep

Ja, die doen het toch maar mooi….dus ze verdienen wel een break.

Ben toch wel idioot blij.

Ik vind zo’n plek…maar net iets te vroeg. Na een uurtje hier is het half zes, de zon verdwijnt hier ook en ik besluit nog iets verder te gaan. En dat…ai…was de verkeerde beslissing. Er komt geen enkele mogelijke plaats meer waar ik mijn tentje kwijt kan én waar water is. Ik heb nl geen water meegenomen want dacht nog meertjes genoeg tegen te gaan komen. Ik loop echt het snot voor mijn ogen op een smal brokkelig pad tussen veel nattig groen, beetje oerwoudgevoel. Ik passeer een bezienswaardigheid waar de laatste hutjuffrouw me op had gewezen: “daar moet je even heen lopen, klein beetje van de route af”. Dat stond voor morgen op het programma, ben ik daar nu al? Toch maar even gaan kjjken, rugzak bij de paal…en oh wat loop je dan ineens vederlicht over de rotsen te huppelen. Ik hoor stemmen… Een hele, nee twee hele Noorse families zijn daar neergestrekken, op de enige enigszins vlakke en droge plekjes. Ik voel me “in nood” en zeg dat ook dat ik desperate op zoek ben naar een slaapplaats. Ze zeggen dat ik gerust rond kan kijken of er nog een stekkie is. Ik twijfel…het voelt zompig daar waar het enigszins vlak is….Ik loop wel drie keer besluiteloos rond. Ze zijn ook absoluut niet spraakzaam, spreken nauwelijks Engels misschien. Ik ga eerst maar es water halen 500m verderop, zonder rugzak een lekker loopje. Op de terugweg word ik ingehaald door een jong Noors stelletje en dit is het eerst open spontaan verkwikkend contact van deze reis. Zo’n twintiger, open blije snoet die meteen geïnteresseerd is in … álles haha. Komt ie ook nog uit het Noorden, is een climber (natuurlijk, wat moet je anders daar) en vertelt honderduit over de Lofoten. Ik word er helemaal weer opgewekt van. Ik leid hen naar de grot, hij is daar enorm enthousiast over, klimmen in grotten is zijn hobby…Bij de grot zeg ik ze gedag, zij “wandelen” nog even verder met die jonge klimmersbenen, hij bedankt me oprecht voor het leuke praatje en ik hun natuurlijk. Zo’n typisch travelcontact wat reizen zo leuk maakt. Ik zet met iets minder zwaar gemoed mijn tentje op het verende mos. Klinkt lekker, maar je voelt je toch een beetje in het moeras wegzinken. Ik droom s’nachts dat ik op een laagje water drijf in mijn tent, alsof ik dobber op mijn airbedje. Serieus! Zo gerust was ik er blijkbaar op. Het wordt langzamerhand tijd dat ik de naam van mijn blog ga aanpassen. Het gaat toch allemaal niet meer zo unafraid deze keer. Ik ben echt heel opgelucht als s’morgens slechts wat vochtigheid is opgetrokken…wel dóór mijn grondzeiltje. Ik denk dat ik die voor een volgende reis ga laten vervangen bij een tentmakerij, het is te vaak nattig op de bodem. Ik wil zo snel mogelijk weg van deze plek, ik sta de dicht bij de families, kan niet gewoon een plasje doen naast de tent…..last staan een poepie. En de zon schijnt achter de berg. Nee, ik pak meteen in, de zon schijnt verderop wel op het pad en ik heb zin om te lopen. De laatste etappe is nog maar 11 km! Ik voel me sterk ren naar de zon.

Daar loop je dan van 6 tot 8 tussen, zo licht nog als de ochtend.

Ik ben kapotmoe …ik wil een kampeerplekkkkkk

Bloemetjes slepen me erdoor.

Noodplek, absoluut niet ideaal, lig op een nat verend mosdek.

Categorieën:solotravelling

4 comments

  1. Jaha, die praatjes met leuke mensen. Dat vind ik ook zo geweldig als je alleen reist. Dat geeft zoveel positieve energie. Ik hoop dat je nog veel leuke mensen tegenkomt. Ik krijg heel veel zin in mijn reis naar Noorwegen die voor volgend jaar op de planning staat. Maar ipv tentje gaat Apatura mee, mijn camper.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind dat je nog steeds unafraid bezig bent! Je doet t toch maar wel. Misschien wat minder streng zijn voor jezelf? Moet je t echt perse allemaal perfect doen?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: