What to do the day after the Bessengen?


Ik had geen plan…Het zou slecht weer zijn in Jotunheimen dus ik zou wel zien. Ik was zo blij verrast geweest met de onverwacht zonnige dag op de Bessegen dat vandaag en morgen toch wel echt het pokkeweer zou losbarsten met de bijbehorende koude die ik me van de eerste nacht nog goed kon herinneren. Ik had nu twee nachten in de Gjendesheimhut vertoefd en wat zal ik doen de twee komende nachten? Ik had de avond ervoor verschillende opties besproken met het hütenjøng aan de balie:

-om 07:45 of 15:30 uur met de boot naar Gjendebu aan de andere kant van het meer Gjende.Toch een andere omgeving, ook daar verschillende uitgezette routes , en een hut! Keuzemogelijkheid niet te hoeven kamperen

-om 10:00 uur met de bus naar een halte verderop om van daaruit een mooie kampeerplek te zoeken in dat prachtige gebied en dan zonder zware rugzak de zeker zo mooie Knutshøe op te lopen. Minder bekend dan Bessenger, maar met dezelfde uitzichten. “Vond je het eng op de Bessengen?” vroeg ie. “Mwahh….beetje soms”. “Hmmmm, dan misschien beter van niet”, mompelde hij.

Met die twee keuzes ging ik slapen. Ik kan zo moeilijk iets bijzonders laten liggen…die Knøtsbü of hoe ie ook heet…en dat bijzonder mooie gebied…dat mis ik dan… Maar kamperen in regen en vrieskou ook al was het de laatste kampeernacht weerhielden me van het maken van een keus. Ik besloot gewoon te gaan slapen zonder wekker en het lot te laten beslissen.

Om 06:50 uur wakker…donkere wolken overal…1 minuut nagedacht en hup mijn bed uit geslopen, al mijn rotzooi de gang op gesleept en daar mijn rugzak compleet ingepakt. In de ontbijtruimte om koffie gevraagd, was geen probleem, een sinaasappel meegebietst en om 07.40 uur stond ik bij de boot naar Gjendebu. Op de deur van mijn kamer had ik nog een afscheidsbriefje geplakt, voor de moeder+dochter uit Bergen waar ik zo’n gezellige avond mee had gehad en heerlijk hard gelachen. Dat is absoluut geen vanzelfsprekendheid hier met die Noren. Tjezus, wat kunnen die onvriendelijk overkomen en op zichzelf zijn. Dus ik was ze daar extra dankbaar voor.

Daar ga ik dan weer, richting Gjendebu.

Gjendebu is een oude boerderij uit 1800 die nu als hut dienst doet

Ik stond om 9.00 uur bij een nieuwe hut in de Gjendebu. Tijdens de boottocht stortregende het, meteen geen kampeerzin meer. Deze hut bleek de oudste (eerste) hut van de DNT (Noorse NKBV, bergsportvereniging) van heel Noorwegen te zijn. Ze hebben achter de wc-deuren nog poepdozen zitten als wc. De stank viel mee…maar dan poep ik nog liever in het wild. Ik kreeg een 2-p kamer toebedeeld. Kwakte iets op het bovenste bed om het te confisqueren en maakte mijn dagrugzal gereed. Het was al weer droog. De huttenwaard gaf mij een tip voor een makkelijke mooie wandeling, geen DNT uitgezette route met de herkenbare rode T, maar het kon niet missen. Bergop een pad bergaf gewoon naar de rivier afzakken en die volgen. Eigenlijk weet ik bij het woordje “gewoon” al dat ik moet doorvragen….niet gedaan…dus met enige argwaan op pad. Eigenlijk weet ik na 100m al niet meer precies wat ie zei en voelde al aan mijn water dat het een bijzonder dagje zou worden. Het eerste levende wezen dat ik tegenkwam toch maar even gevraagd of ik op het pad naar ……. zat, nee dus….moest terug naar het begin en daar meteen links. Vanaf dat ik inderdaad daar het ieniemini bordje zag was het oké. Ik zat op het goede pad. Een prachtige bergpaadje, niet te lastig en vooral fijn, ik was weer alleen. Compleet tegenovergesteld aan gisteren, het was stil hier. Helemaal tevree en relaxed klom ik toch aardig wat meters.

Daar kwam ik vandaan een uur geleden.

Ik hoorde stenmen voor me en zag vaan in de verte verder omhoog iemand klimbewegingen maken met handen en voeten op een rotsige achtergrond. Godverdomme dacht ik meteen, dat moet ik dus ook doen zometeen. Ik was redelijk snel bij dat punt waar het paadje overgaat in een rotsblok, daar weer rotsblokken bovenop en als die maar groot genoeg zijn kan het lastig worden. En dat werd het. Kort samengevat: ik moest zwart glibberig nat rots omhoog klauteren, linkervoet gleed weg, schrok me kapot, geen houvast meer met voeten, ik had een moddderige graspol te pakken, klauwde met andere hand ook in een modderkluit en riep … niet lachen….”I don’t wanna die!”. Echt waar! Geen idee waarom in het Engels. Paul noemt me wel es een dramaqueen en zou dat op dit moment wellicht ook gedacht hebben….maar het was een soort oermantra die me de power gaf me met mijn handen en later armen omhoog te slepen. Gatver! Brandende handen, compleet onder de modder en vol adrenaline stond ik weer op beide voeten. Wat haat ik dit soort passages in mijn wandelingen. Gelukkig was dit de enige echte misstap in Noorwegen. Maar deze ervaringen zijn wel de reden dat ik er nooit helemaal gerust op ben met dat bergwandelen. Je kunt altijd in een situatie belanden die ik zwaar ongemakkelijk tot doodeng vind. Helaas kom je nooit op een spectalulaire top zonder dit soort risicootjes. Ik zou serieus graag een klimcursus hebben gedaan gehad in mijn jongere jaren, dat zou me nu zeker minder bang maken op die klimstukken. Misschien toch nog es gaan doen.

Op mijn eentje vandaag

Wisselvallig droog weer, jas aan, jas uit, jas aan..

Ik heb mijn koffie wel verdiend weer!

Ik geniet intens en heb de hele berg voor mezelf. Die stemmen die ik hoorde bij hun kliminspanning heb ik niet meer gezien. Als ik het hoogste punt heb bereikt houd het paadje op. Dat had die jongen ook gezegd. Het komt er nu op neer dat ik naar een riviertje moet afdalen, die volgen tot een grotere stroom en daar een DNT-route oppik die op mijn kaart staat. Er volgen nu een paar uren die nooit eng worden, ik heb met kaart en kompas (jaja deze cursus heb ik wel gedaan bij de NKBV) de weg gevonden met zo weinig mogelijk doorkruiste hoogtelijnen. Heel leuk om te doen ook en alles bleef kloppen met de kaart, als er achter een heuvel ineens een meertje opdook, stond die ook op de kaart. Geweldig! Ik voelde me een bergkoningin!

Alle tijd voor de bloemetjes onderweg

Mijn haarvriendinnen

Dit bloempje heb ik het meest gezien, dat kleurtje in alle paarsblauwe schakeringen…vind ik mooi

Alles liep volgens plan, riviertjes gevonden en ik zag op enig moment ook een duidelijk pad in de verte waar ik op uit moest komen. Toen ik langs de rivier een soepje zat te eten, passeerden op die route de eerste wandelaars die dag. Zo zit het dus ook in Noorwegen. Op de paar bekende routes is het druk en verder kun je ongestoord alleen wandelen in alle natuurschoon. En in Gjendebu kun je niet per auto komen, dus mis je de dagjesmensen sowieso.

Veel bruggetjes dichterbij de hut

Ik heb geen haast, wil zolang mogelijk buiten blijven

De Gjende komt weer in zicht

….en steeds dichterbij

Zon, water, wolken…kleur! Prachtig toch?

Bijna terug bij de hut.

De wolken in de luchten hebben mijn foto’s wel vaak fraaier gemaakt hier in Jotunheimen. Eerder had ik te felle zon de hele dag en dan langs al die watervallen, daar kon ik geen enkele fatsoenlijke foto van maken. Ik werd heel rustig en blij van deze dag, alles was goed gekomen op eigen houtje, weer trots op mezelf. De hut inspireert me niet zo. Ik zou veel liever gekampeerd hebben. De mensen zijn in het algemeen ook niet open. Daarom ook niet ingetekend voor het (dure) eten. In mijn kamer is nog geen tweede gast gearriveerd….owhhh…zou er misschien niemand meer komen….?! Helaas begint het nu toch echt te regenen. Je mag je eigen eten 150m van de hut af nuttigen. Ja doeí! Ik heb een prachtig kamertje voor me alleen, het zeikt eruit buiten…. niemand last van als ik wat water kook hier. Zo gezegd, zo gedaan. Ik maak thee, soep, en pasta salmone deze keer. Niet dat er nog veel te kiezen is, mijn meegebracht voer raakt aardig op…ook niet dat ik het nog lekker vind, verre van dat…maar het gedroogd-eten-plan volgen vind ik fijn. Slapen in hutten was al niet het vooropgezette idee, als ik dan ook nog huiswaarts ga met al het zorgvuldig vooraf uitgekiende en meegezeulde eten…tja…dat kalft het trotse gevoel dan weer af. Het einde van mijn reisje begint in zicht te komen. Het einde van de Noorwegenblogs ook. Nog één hierna…die doe ik in de bus naar Oslo!

Categorieën:solotravelling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: