Tripje Vogezen


4 dagen vrij met Hemelvaart, Ijsland met volle bepakking komt naderbij, Nepal ging goed met 6 kilo op mijn rug, Eindhoven met 16 kg ging na 10 km klachten aan hielen, knieën en rug geven… dus het móet… er móet getraind worden…..met gewicht.

Het voelt te goed…maar 10 kg rugzak…..maar morgen kan altijd nog zwaarder.

5 jaar geleden heb ik 4 Paasdagen in de Vogezen doorgebracht samen met Paul, met wildkamperen, sneeuw, hagel, veel regen , kampvuurtjes en een zeer happy mind terug thuis. Hé Paul, zullen we nog es…het is het dichtstbijzijnde berggebied met dito gevoel volgens mij. Le Grand Ballon enzo. Niet vermoedend dat het 6 uur rijden is, sluiten vrienden aan, ja leuk …kamperen met wandelen. Ze hebben gelukkig geen spijt gekregen. Het is hier in de hoge Vogezen zó mooi en anders dan de Ardennen…écht instant vakantiegevoel. Ik vind wel dat er twee lange intense wandeldagen tussen de twee reisdagen moeten zitten om op te wegen tegen 12 uur autostoel en dat hebben we ook perfect gedaan. Wil je er nog meer wandeltraining uithalen dan plan je nog twee korte routes op aankomst en vertrekdag. Dat hebben wij nu niet gedaan…te gezellig…te lui…en prima.

Wohw..wat is het hier mooi..aankomst camping bij Lac de Longemer.
Vroeger wakker dan de rest is goed voor het laatste restje rose in de lucht.
Super handig, thuis routes gekozen, Paul de gpsroute in Komoot gezet en we kunnen zo gaan!

Voor hikeday 1 een route naar het dak van de Vogezen, Le Hohneck, 12,8 km met 643m stijging. Als we bij het startpunt uitstappen zitten we in serieus hikersgebied. Tientallen backpackers die blijkbaar ook moeten trainen vertrekken vanaf hier. Het is een drukte van belang. Of ze hebben hun wildkampeeruitje deze dagen gepland….want heel veel zwaar gepakte rugzakken hebben slaapmatjes eronderaan hangen. Een heerlijk sfeertje…. sportief… actief… beetje spanning in de lucht van “wat gaat de dag brengen?”…”ga ik het volhouden”…en een drive…Dat voel ik tenminste haha…En wat alles nog dik onderstreept is de mist hierboven op 1360m!

Prachtige atmosfeer! Sneeuwveldjes sieren de hellingen nog.
De zon piept er af en toe doorheen.
Wandelen in zo’n omgeving maakt het geen trainen meer, hier hoort het gewoon.
Je wandelt niet alleen in dit gebied, daar is het te mooi (en bereikbaar) voor.
We dalen af tot onder de wolken maar nog steeds hoog genoeg voor vergezichten. Paul moet altijd even op elke uitstekende rots klauteren. Ik krijg er nog steeds bibberbenen van.
En deze rugzak moet nog 9 kilo zwaarder de komende 7 weken.
We lunchen bij een van de vele meertjes onderweg.

Na de lunch klimmen we weer uit het dal 530m omhoog door het bos terug naar Le Honeck, waar we weer eindigen in de mist. Nu moe, bezweet maar wel koud vanwege de ijzige wind. Het was een gave wandeling en blij gaan we terug naar de camping waar het droogvoer wacht maar waar we na een fles wijn met chips geen zin meer in hebben en ons op de patatten stortten in de kantine. We zijn ook geen doorgewinterde hikers, we zitten niet op een hikerscamping…we zijn moe…ik ben dronken na twee wijntjes..en ach, het is gewoon gezellig!

Coffeebreak

Hikedag twee heb ik er nog meer zin in. Ik maak mijn rugzak een paar kilo zwaarder en kies een nog mooiere en iets langere route uit. 14,4 km met 735 stijgingmeters, langs vier stuwmeren. Echt een route waar ik voor terugkom, prachtig! Dat we op het allerlaatst een foute keuze maken om ipv via de asfaltweg die in het boekje aangegeven stond een wandelpad te kiezen, heeft het laatste restje energie uit ons getrokken maar de tocht voor mij nóg mooier gemaakt. In plaats op de Parking de Tanet komen we uit op Pique de Tanet….huh?? Paul vertrouwde het allang niet meer dat omhoog lopen, zijn gpsroute stopte bij de asfaltweg. (foutje van het boekje)…. ik denk nooit zo na en of iets klopt, ben te gemakzuchtig om te checken. Dit heeft me al vaker ergens totaal anders gebracht dan bedoeld maar het is blijkbaar nooit zo dramatisch dat ik het daardoor afleer. Alhoewel het me al weg een aantal vluchten heeft gekost…trouwens…en zo’n oplichtactie via whatsapp ook ja…klopt….hmm… Maar goed, we zagen de P mét auto dus 300m lager liggen én onze vriend die een rustdagje had door blessure stond daar al uren te wachten. Ik vond het een prachtige toevoeging aan de route! Het bracht ons op 17 km met 840 klimmeters…goed voor de statistieken en trainingsdoel. Na wat gepuzzel onder de skilift een pad gevonden en as the crow flies waren we in no time beneden. Achteraf wordt afzien altijd leuker.

Je kijkt zo naar de Zwitserse Alpen.
Hoogste uitkijkpunt Observatoire Belmont.
Lac Vert Noir ou Blanc?
Lac beneden en zo veel in de verte. Vaak stl moeten staan om te genieten.
Open vlakte Les Chaumes met mijn lievelings pluizebloemen.
Gevoel van alpenweitjes op de open vlaktes.
5 jaar geleden…k.tweer …maar ook blij…
De laatste afdaling was wel echt een aanslag op mijn knieën maar “we did it!”
Zeer tevree terug op de P, trots op ons allen en op hond ook…heeft zeker drie keer onze afstand gelopen.

We sluiten onze dag af in Elzasser restaurantje in een zeer autentiek dorpje. Prachtige omgeving, onverwachts oud(erwets) en mooi. Wat een gebied vol verrassingen. 5 jaar geleden waren wij ook hier in de omgeving van Col de la Schlucht, maar door het weer toen, alleen de grond voor mijn voeten gezien. Nu was het een koude wind maar prachtig wandelweer met meestal open luchten. Het is te ver voor een weekendje, je hebt er zeker vier vrije dagen voor nodig. Ik denk dat er een Hemelvaarttraditie is geboren.

Vlak voor opbreken ons kampementje nog even vastleggen.
Categorieën:travelling

2 comments

  1. Erg leuk mam, heerlijke natuur daar zo te zien!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: