Blogpost 10 Pakstresssssss


Pakdag! 

Lege rugzak in lege koffer….


Zojuist mijn laatste fysio”training” gehad en híj zegt dat het qua kracht goed moet komen, dat ik een stuk fitter en sterker ben dan vóór de Pyreneeën. Dankjewel, heel aardig…maar ik voel het alleen nog niet. 

En dan nu inpakken! Ik zit te bedenken hoe dat structureel aan te gaan pakken zonder weer te verdwalen in een kast (de badkamerkast roept om ordening).

Telefoontjes tussendoor van geliefden … Té fijn om niet te doen.

Ik moet nog met een weegschaaltje een mini-toilettasje en  FirstAidKitje samenstellen.

Ik moet nog DEET inslaan, de lastste avonden op mijn balkon een hele fles erdoorheen gejaagd.

Ik moet nog……mijn achterstallige blogs bijgewerkt hebben voor ik in het vliegtuig stap ….ik ben pas bij 10 mei …..en nog….en en en 

Ik ga maar es concreet aan de slag.


3-mei-2016 Katharendag 5: Naarmate we in Oostenlijke richting verplaatsen wordt de omgeving minder aantrekkelijk vind ik. De camping waar ik de auto heen zou brengen gaat pas in juni open. Gelukkig maar, want de Municipal ziet er hoogst onaantrekkelijk uit. Het is ook echt óveral uitgestorven hier. Ik parkeer in het dorp, leg weer een verbandje aan rondom knie (geen idee of dit zin heeft), hijs 7,5 kilo op de rug of beter gezegd lift het met mijn pink. 7,5 kilo is echt niks, voel ik niet! Niet te geloven dat 10 kilo meer je onderuit kan halen bergop en -af. Ik vind er geen kloot aan vandaag. Saai! Geen doel meer. Loop maar wat te lopen… geluksgevoel in geen wegen of paden te bekennen. Het kan niet elke dag feest zijn zullen we maar denken. Ik loop tot ik Paul weer tegenkom. Hij is zo snel dat ik vandaag maar 14 km haal ipv de voorgenomen 20. 

Ik ben boos op hem, dat hij extra snel lijkt te lopen, zo zonder mij. Ik kan mijn frustratie alleen nog op hem botvieren en doe dat ook. Hij had nog geen pauze gehouden zegt ie dan. Ja, had dat dan godver wél gedaan en mij ook mijn 10km gegund. Ik loop boos terug naar de auto en omdat ik in gedachten verzonken ben, raak ik van de route af en merk dat ik “verdwaald” ben. Kwestie van Garmin aanzetten en richting dorp lopen. Geen kunst meer aan met zo’n GPS. Paul is al bij de auto, trekt zich ook geen kloot van mijn onredelijke gedrag aan en daar moet ik dan weer van huilen. En dan zijn we weer vriendjes. En dan komt alles weer goed. Paul doet het schattige voorstel om 60km terug landinwaarts naar de camping te gaan waar we zo’n mooie plek hadden. ” De storm is vast voorbij. Dan kun jij morgen daar nog wat lopen en ik gaan rusten.” Fijn plan. En als we onze plekje op compleet lege camping weer hebben ingenomen, 


aan de wijn zitten (gisteren bij de boulangerie meteen een aantal flessen ingeslaan) en een overheerlijke Curry Tekka Chicken (staat op nr 1 van de gedroogde maaltijden) zitten te verorberen bij de ondergaande zon.. moeten we als een speer onze donsjassen aan, want dan is het weer stervenskoud. En nu gauw mijn donsholletje in…ik heb er gewoon zin in.

6-mei-2016 Katharentocht dag 6 en 7. Ik zit op dag 8 in mijn tentje op de ochtend van vertrek terug naar Nederland. Geen ontbijt meer, net mijn laatste Nespresso-oploskoffietje genuttigd en in de verre omtrek hier níks te krijgen. Altijd gaan mijn gedachtes dan vooruit naar Canada…stel ik zit daar, hoe zorg ik altijd voor noodvoer? …Nu ga ik gewoon als Paul onder zijn tarp vandaag is gekropen bij hem schooien, hij heeft altijd nog vanalles. Dag 6 was de eerste ochtend met zon. Wat een heerlijk gevoel meteen. 

Dit lege campingveldje met die berg voor je neus is een lust voor mijn oog.


Ik heb zin in een tochtje. Vandaag wil ik persé 20 km lopen. Paul kan de verleiding niet weerstaan en gaat mee.

Mijn ontbijtje is perfect, niks meer aan doen. Daar geniet ik elke ochtend van. Ik moet nog uitzoeken of de ingredieënten in Canada te koop zijn. Ik kan niet voor 6 weken havervlokken en melkpoeder mee de lucht innemen vrees ik.


Met 7,5 kilo voel ik me licht als een veertje. Mijn knie weer getaped en een mooie route uitgezocht met een Pic als doel. 

Het is hier meer idyllisch dan ruig. Echt geen bergwandelen.



Gelukkig toch nog wel genoeg klimmen en dalen om het hikegevoel te hebben.


Het wordt een dag met weinig echte pauzes want we zijn laat vertrokken en ik wil ergens komen. Bergop lopen met de zon in je gezicht doet me denken aan mijn bergop fietsen met mijn kleinste verzetje, een cadans die je uren kunt volhouden en zeer mindfull is. Mijn lerares zou trots op me zijn!

Moeders met kinderen. Kun je zonder vrees doorheen wandelen.


En ja hoor, ik denk meteen aan beren. Ik herinner me nu ook mijn droom haha, dartelende zwarte beren met jongen terwijl ik met Paul in een auto zit en met hem bespreek of ik er heen zal lopen om mooie foto’s te maken, lijkt in die droom heel goed mogelijk.

Gelukkig hebben we dit uitzicht een groot deel van de dag. De volgende wandelreis zoeken we zeker meer de bergen op.


Er is iets in mij dat, hoe onervaren ik ook ben, toch naar de bergen wil. Wellicht totaal niet realistisch. Maar omringd zijn door machtige bergketens geeft me een sterk gevoel. Ik ken het klimmen naar cols alleen uit mijn wielrenjaren, een bergbeklimmer met touwen en ijzers zal ik nooit meer worden. Leren skieën na mijn 40e was al geen onverdeeld succes meer, leren klimmen na mijn 50e begin ik niet eens meer aan. Leren wielrennen na mijn 40e ging daarentegen best aardig, heeft me ook nooit echt blessures bezorgd. Waarom ben ik daar eigenlijk mee gestopt? Omdat de relatie met de wielrenman stopte? Wandelen is rustiger…wielrennen is meer sporten…en toch voeg ik er al snel weer een “prestatie-element” aan toe, dat gaat vanzelf. De behoefte om iets te bereiken blijft bestaan.

En na 11 km ben ik bij mijn doel. Helemaal blij!


Mijn knie doet het prima. We barsten van de honger en gaan heerlijk uitgebreid lunchen in de zon, droog brood met een gekookt ei. 

Éindelijk het ultieme zomergevoel.

Niks fijner dan na 11 km bergop je schoenen uit doen. “Je rugzak afdoen” zou het eigenlijk hebben moeten zijn deze vakantie. Die 17 kilo van je rug af en toe. Ik denk met grote regelmaat aan hoe ik dat moet gaan oplossen. Mijn meerdaagse trails in Canada liggen grotendeels vast, backgroundcampings besproken dus afstanden liggen ook vast, maar hoe ik met minder gewicht op een verantwoorde (en gewenste!) manier daar rond kan struinen..of 17-18 kilo kan torsen, daar ga ik met mijn fysiotherapeut maar es een plannetje voor maken.
Ik mis nu bijv gruwelijk mijn zakje cappucino. Daar kan ik zo van genieten s’morgens bij de opkomende zon. En dat ik daar op moet bezuinigen vanwege gewicht…daar baal ik dus van. Eigenlijk moet al het genot uit de rugzak zeg maar. Lekkere warme fluffy sokken voor in de slaapzak, een schoon fleecevest voor in de tent, jammetjes voor bij dat droge brood, cappucinootje in de ochtend, extra paar handschoenen voor als het heeft geregend, grondzeiltje om je spulletjes op te zetten, kussentje voor het slapen, deodorant, in- en opsmeerspul…powerbank om te kunnen blijven facebooken…zoiets dus. Nou we gaan het meemaken, back to wel heel basic, of me dat gaat lukken.

De wind is gruwelijk hier! Paul moet zijn tarp steeds opnieuw positioneren.

Mijn HubbaHubbabultje wappert gewoon vrolijk met alle winden mee. Ik ben een kei geworden in het strak opspannen.

Na 22 km thuis, zeer voldaan. Knie doet het prima met 8 kilo. 

Mini wijnproeverij: restje van fles €9 uit de Boulangerie, nieuwe fles gekocht bij het restaurant €15 en 100m verder aan de kant van de weg bij een stalletje een litertje wijn laten tappen in een plastic Perrierfles voor €5. Samen met oud stokbroodje van twee dagen ervoor en stuk Comte…helemaal tevree!


We nuttigen ons vriesdroog hapje (dit gaat het worden in Canada, Vegatable en Chicken Terra Curry en Spagetti Bolognaise van Mountain House) een uur later en daarna …gehuld in dons de nacht in.

De laatste wandeldag met zon maar helaas ook met koude wind. Wat is dat hier toch met wind. We mogen niet naar Col de Bugarach want daar is de wind te sterk wordt er hier gemeld. Hier op het veld word je al weggeblazen en boven is het iets met trois en fort. Dat franse gebabbel versta ik helaas niet. (Een fransman in het restaurant zei dat die Engelsen toch steeds weigerden Frans te spreken…en hoe schandalig dat was.)

Dus een bosroute vandaag.Met veel groen, gebladerte, wegglippende hagedisjes (of salamandertjes?) en zonder wind.


Paul is moe. Hij heeft er bijna 180km opzitten deze week en de rollen zijn heel even omgedraaid.


 Ik moet meters maken en wil er nog 20 km uitpersen. Paul sleept zich erdoorheen, hij is teveel hiker om op te geven. 

Dat was onze vakantie-oefenweek in de Pyreneeën die geen Pyreneeën bleken maar ook zijn charme heeft.



Voor mij nu tijd om de leerpunten uit deze week en volgende doelen te noteren.

Categorieën:Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: