Paasweekend in de Vogezen


Berglandschap, toch wel…

Met een wandelkaart in de volledig bepakte rugzak en wat uitgeprinte blogs over wandelmeerdaagse in Les Vosges vertrokken naar het gebied dat op mijn kaart stond. Niks voorbereid, gewoon weggereden met drie dagen droogvoer, een tent, genoeg dons tegen de kou en regenkleding tegen het nat. Low budget met volle bepakking op grootst mogelijke hoogte was het doel. Paul met een waterfilter om deze te testen voor Schotland (volgende reis). Ik wilde “packing light” oefenen en ontstressen, hoe minder spullen bij me, hoe minder kopzorgen. Drie dagen buiten zijn in de natuur en in- en uitademen. 

Tegelijkertijd was dit ook bedoeld als eerste serieuze training voor mijn grote zomerreis, maar daarover later meer.

Paul probeerde ook licht te pakken maar tovert gedurende de drie dagen toch vanalles uit zijn rugzak wat niet echt nodig was maar wel fijn is.
Vrijdagavond lopen we helemaal blij en vol optimisme weg van Col de la Schlucht, de P op de kaart waar we de auto achterlaten. Zonder einddoel, we willen zover mogelijk  zien te komen.  De GR5 en GR531 lopen hier ook en die gaan we oppikken.

Er zijn geen campings, blijkt, en we willen niet in de hutten van de Club des Vosges slapen…zeker niet in le Trois Four waar ze geen woord Engels spreken en zeer onvriendelijk melden dat je hier (gebied Reservé….etc etc) ook niet mag kamperen, terwijl alle blogs die ik las daar juist vol van stonden??? Tegen zonsondergang bevinden we ons op Le Honneck, 1363m, hoogste punt in deze omgeving. Ijzige wind op deze zeer onaantrekkelijke bult. Al snel vinden we mijn eerst wildkampeerplek en Pauls mooiste wildplek ooit. Ik ben er wildenthousiast van. We zijn omringd door een soort herten, als ik zou willen en kón jagen hadden we zeker wild aan het spit gehad vanavond. We hebben ook al verschillende fotografen met megatelelenzen gespot vanavond in dit gebied.

Chamoix?

Het blauwe uurtje.

Tentje staat niet zo snel als ik me herinner, moet er weer even inkomen. Ik doe het huis, Paul doet het vuur…fles wijn doet de rest. Binnen het uur liggen we in dons gehuld te genieten van het buiten zijn.

Dag 2 is vakantie ten top. Wakker worden op zo’n plek is géwéldíg! Weer hordes Chamoix (zegt Paul) om ons heen, enkele fotografen, helaas geen zon. Inpakken en bewegen want de kou is een beetje té koud. Dit lopen zonder doel en met alles op onze rug geeft een heerlijk vrij gevoel, we hoeven nergens te komen. Ik word er zó blij van….ook al begint het te regenen en is het ijzig koud. 

Les Sentier des Roches is een stukje GR531 die we meepikken. Prachtig “klauteren” soms met veel armleuningen, beetje glad door de regen, maar leuk om te doen. Ik heb mijn camera thuisgelaten, wilde geen fotostress, maar iphonekiekjes maken is weer des te leuker. We belanden uiteindelijk op wildkampeerplek 2, minder hoog, maar lekker beschut. 

Vuur is nodig, het is iiiiijjjjjjssssskoud. Ik doe weer huisje (gaat al iets sneller) en  schuil vervolgens in de tent. Paul doet vuur en voer. Dit keer liggen we binnen een half uur in het dons met zicht op flakkerend vuurtje.S’morgens ijs op het gras, zie je wel, het vriest op dag 3. Godverdommekes, of nondendju in het Frans, das koud. 

Ottbijt op (lucht)bed

We zetten koers na wat ochtendrituelen in het wild, richting Lac Vert. Er is mist in de lucht.

Lac Vert, best grijs.

Ander Lac

We gaan waar de GR5 ons brengt. In totale mist. We wandelen in de wolken. Het is wintersportgebied hier, er zijn heuze skiliften. Ik weet niet hoe lang geleden ze voor het laatst actief geweest zijn, misschien wel net zo lang als dat oord in Z-Amerika, waar die man elk jaar op het wonder wacht dat het weer gaat sneeuwen en hij zijn familiedrijf kan laten werken. 

Het is precies wat ik wilde deze dagen. Schitterende omgeving, alleen wij en de elementen zeg maar. 

Ingepakt tegen hagel en zelfs sneeuw!

Het lag er echt!

Ik geniet! Omdat mijn knie het houdt met zeker 16 kilo, Paul en ik deze passie delen en ik alleen maar aan lopen hoef te denken, geen stress ervaar. Voor mij is dit helend, hoe moe ik ook ben.

Einde dag drie zijn we terug bij de auto, totaal voldaan! We rijden terug naar Le Honneck op 1363m. om te beslissen wat we gaan doen. Er is daar minder dan 5m zicht. Paul is totall-loss, zijn vermoeidheid komt met een donderslag, ik hoef niet perse weer in een tentje in de ijsmist, dus keuze voor hotelletje is met beetje pijn in het kampeerhart toch gemaakt. We hebben nog geen € uitgegeven dus het mag. 

Paul is moe maar happy.

Wat een aanrader dit gebied nabij Trois Ballons. We gaan hier zeker terug!

Categorieën:Uncategorized

3 comments

  1. Leuk verslag van een leuke tocht! Met een grote lach en een fijne uitstraling in het meest verschrikkelijke weer haha. Tja, dan heb je echt je favoriete hobby gevonden. Dat is iig zeker!

    Like

  2. Wow Caro…dat was ècht koud met Pasen! En dan toch zo genieten…geweldig!
    Btw…ik vind die armleuninkjes toch wel ’n goed idee langs dat paadje daar 🙂
    XX Tot snel!

    Like

  3. wij wisten niet dat je weer ging lopen, maar wat een belevenis en een prachtige natuur. Lekker knus met z’n tweetjes, lekker afzien en heerlijk gelukkig zijn. Wat wil ’n mens nog meer! Liefs van A & R.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: