Ik wil soloreizen!


Di 25 juli vertrekken we vanuit het hotel in Independence met 3 auto's terug naar de trailhead in Onion Valley. Ik loop samen met een man of 10 de Kearsage Pass weer op om de JMT hierna weer te vervolgen. De groep valt snel uiteen. Ik heb grote twijfels over "mijn groep". Turtle "de leider" bleek de avond ervoor een dronken idioot waar ik no way tot 10 aug. bij in de buurt wilde zijn. Aangezien hij daarnaast inderdaad een trage schildpad is liep ik al gauw ver bij hem vandaan.

Over de pass arriveerde ik al om 2 uur op de door hem vooraf vastgestelde kampeerplek. Twee andere groepsleden hadden daar hun tentje al neergezet. Ter plekke besloot ik groepsdag 1 de groep al te verlaten. Ik wilde meer afstand afleggen deze dag en zelf mijn kampeerplek uitkiezen. Samen met Engelsman David

die me regelmatig aan mijn Pauly doet denken, loop ik verder met het risico dat ik weer verloren raak in de sneeuw, maar ik verkies mijn vrijheid boven Turtle's geraaskal. Ik ben aan deze hele trip begonnen met een gevoel voor soloreizen, zelf keuzes maken, rust creëren in mijn hoofd, stiltes, genietmomenten, en mensen ontmoeten die bij mij passen op dat moment.

Dit alles kwam teveel in gevaar. Ik geef deze beslissing netjes door aan de twee mannen vd groep, die het gelukkig begrijpen en geen probleem vinden.
Een paar mijl verder op het punt waar David zuidwaarts moet en ik noordwaards maken wij ons kampje. We hebben veel lol samen.
placeholder://
Het is een genoegen om met deze compacte bouwvakker, die naast Motorhead- en Monthy Python-fan ook nog een gentleman blijkt, de middag en avond door te brengen.

Ik maak voor zonsondergang nog een rondje met mijn camera om wat bloemetjes te fotograferen.

Vanuit onze tentjes ouwehoeren we nog een tijdje door tot we vanzelf stilvallen. Volgende ochtend een hug, byebye, good luck and we will meet in Lake District once!
Leuke vent!

Ik ben weer alleen, blij en vol goede moed op weg naar Glenn Pass!
Paul uit de groep haalt me al snel in en samen gaan we de pass over.

Crampons gaan aan! Ik heb ze de vorige avond op maat afgesteld en weet hoe het moet.
Ik ben blij dat Paul bij mij is, want ik vind het NIET FIJN!

Geen trail te zien, alleen sneeuw, sneeuwbruggen, rotsblokken en het is steil! Natuurlijk heb je meer grip met die crampons in de snééuw, maar niet op de rotsen. Naar beneden scrambelen op crampons over rotsen is dus bijna net zo eng als door de sneeuw zonder crampons: godverdomme! Het zal es makkelijk
en comfortabel zijn, kúttocht!
Samen bereiken we na veel Amerikaans gevloek en getier veiliger terrein, crampons gaan uit en we lopen verder.

Paul bereikt weer spoedig zijn kampeerplek en ik loop door! Ik vind een heerlijk privéplekje aan een stroompje.

Kan dus privé poedelen en hoef niks te zeggen, ik ben nog steeds heel tevree met mijn keuze. Wel praat ik in mijn slaapzak even tegen mijn Pauly in de dictafoon, voor het gedetailleerde verslag.

Categorieën:Uncategorized

1 reactie

  1. Goed bezig.👍👍😀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: