Zonder spoor ben ik nergens.



Dag 14 Vr 28 Juli
Lekker op tijd vertrokken vandaag, 7.15 uur al aan de wandel. Ik heb er zin in.

De eerste twee uren gaan vlekkeloos, hier en daar een sneeuwveld maar het spoor is goed te volgen. Ik schrijf "Holland" in de sneeuw…kleine hint aan Stef en Paul uit de groep dat ik de pass over aan het gaan ben. Het is nog een uur klimmen schat ik maar ik zie de trail niet, er zijn ook nog geen anderen te zien.

Ik klauter omhoog via rotsen, maar sta dan ineens véél te hoog als ik een heel eind onder mij 2 mensen zie lopen die lijken te weten hoe ze verder moeten. Ik probeer me in hun richting te begeven. Dat kost zóveel inspanning….
Ze wachten…. das aardig! En zo bereik ik na toch weer een uurtje alleen tobben, met regelmatig té enge stappen moeten maken, met Justin en Jen de Pinchotpass.

Ze vragen of ik "Holland" ben.
Boven op de pass is het koud, te koud om lang te pauzeren. Jammer want ik vind het het allerfijnst daar een plekje te zoeken en een beetje in de verte te staren. Jassen aan, snel wat eten, foto's maken en …..
Er arriveren nog een paar mensen op de top, twee broers uit Spanje. Justin uit Texas blijkt mensen te interviewen én te fotograferen voor een fotografieproject….leuk….
Ik vraag aan Jen en Justin of ik achter hun aan naar beneden mag en natuurlijk….ik hoef ze maar te volgen…geen probleem. Wat een opluchting!

Ze lopen alleen net te snel voor mij, maar ik klaag niet, alles liever dan verdwalen. Ik bedank ze op mijn gare knieën.
We naderen een crossing die als "gevaarlijk" te boek staat, en Justin vraagt zelfs of ik bij hun wil blijven, wat een schatje.

Ik vraag dan ook maar of ik ook tot over de volgende pass bij hun mag blijven. Ook geen probleem.
Moet ik wel hun plan volgen en dat is nog heel wat mijltjes doorkachelen tot aan de voet van de Matherpass, zodat we in de ochtend nog ijs hebben bergop. Alles roept een soort stress op in mij, ik voel me zo níet op mijn gemak met die kutpassen,

We zetten onze tentjes op een soort maanlandschap in de vrieskou, gatver…..Ik had me toch echt verheugd op Californische hitte…

Maar ik doe braaf mee, als ik die godverse berg maar niet alleen over hoef!

Categorieën:Uncategorized

2 comments

  1. Ha Caro!
    Blij dat je er nog bent :)…had eigenlijk niet anders verwacht met jouw drive maar het is wel een expeditie zeg! Schitterende foto’s en video’s…daar doe je het toch voor, voor die fantastische omgeving.
    En wel cool dat je net op kritieke momenten tòch weer iemand tegenkomt waarmee je even verder kunt!
    Misschien kun je een bundel maken van je tochten…je schrijft heerlijk!
    Geniet van wat nog komen gaat 🙂
    XXXXX

    Like

  2. Ha Hollandje,

    Blij je verhalen te lezen, voorlezen in de auto eigenlijk want wij zijn onderweg naar huis na ons spaanse avontuur. Nog één avondje bivakkeren op t franse platteland maar tegen de terugkeerweerzin bij mij is geen kruid opgewassen. Gelukkig nog wat leuke dingen in het verschiet niewaar? Btw Wtf nog geen kaartjes… lieve schat, geniet nog van de laatste dagen, ik van je schrijven.😘😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: