Egypt blog 6: The last hours in a Bedouin village.


IMG_0164

Het was zeker niet zo oranje, maar ziet er mooi uit zo.

De laatste uren in de woestijn zijn heel stil, zelfs Aliwen zegt niet veel meer. Ze zijn duidelijk op de terugweg en met hun hoofd god weet waar. Zij hebben natuurlijk ook hun thuisbeslommeringen waar ze nu weer naar terug gaan. Geen achterstallige mails maar ik weet zeker dat je als gedwongen gevestigde Nomaad hele andere zorgen hebt, door de Egyptenaren die de Bedoeïnen ronduit slecht behandeld hebben en dat wellicht nog steeds doen. Als de geschiedenis die zich daar heeft afgespeeld leest, dan worden ze behoorlijk bedreigd en hoef je niet jaloers te zijn op hun situatie. Ik moet hier ook niet teveel over nadenken, want dat wordt het onbezonnen genieten voor jezelf overschaduwd. Gelukkig blijft het feit bestaan dat dit soort tochten hun enige bron van inkomsten is en ik hier een positieve bijdrage aan lever door het via DesertJoy te doen, want Joyce heeft zeker hart voor haar Bedoeïnen (en nog meer hart misschien voor hun kamelen haha).

IMG_0011

Joyce meeting her camels in the Bedouin village

 

Ik loop het laatste uurtje achteraan mijn karavaantje te slenteren. Zij ruiken duidelijk de stal en ik vertraag juist. Het dorpje zie je in de verte al liggen. We passeren op de valreep nog een toeristische attractie. Awed heeft duidelijk ervaring met dit aan zijn gasten vertellen, grappig om te zien dat hij mij schuin aankijkt en probeert in te schatten of  het wel nut heeft…. Ondertussen komt er een grote jeep aanrijden en inderdaad … er stappen twee toeristen uit (petje op, shorts, slippers, camera), lopen een rondje om de “huisjes” knikken en hummen op de info die ze krijgen.

IMG_0166

Heeft Mozes hier ooit in vertoefd?

Het is op afstand, ik versta het niet, maar het bewijs is er haha, dit is een onderdeel van een te boeken tour vanuit Sharm El Sjeik denk ik. Ik heb hem in de afgelopen week zonder woorden toch wel de indruk gegeven dat alle poespas, drukte en toeristische uitspattingen mij niet boeien en ik zoveel mogelijk in stilte me bij hun wilde scharen en daarbinnen mijn eigen gang wilde gaan. En dat is fijn geweest. Erg fijn. Een volgende keer kan alleen maar fijner worden. En als ik nog met iemand terugga, zou dat alleen onder de voorwaarde zijn dat we stil zijn, een stilte week…. Oud en Nieuw in de woestijn onder de sterren…mooi vooruitzicht! Tijdens het mijmeren terwijl ik weer doorsjok scheurt de jeep mij voorbij en ben ik zo blij dat ik te (kamelen)voet deze reis gemaakt heb.

Ik word uitgenodigd in het huis van Awed voor thee en een maaltijd. Vanaf stap één over zijn drempel neemt de vrouw alle zorg over, Awed is nu weer de man in huis en heeft andere taken (denk ik). Ik vertoef nog een paar uurtjes in hun leefomgeving. De vrouw en dochter laten mij heel trots hun keuken zien, vrouwendomein, daar wil ze ook best haar sluier even af doen, echter een ongesluierde foto toch liever niet… ik vind het allemaal best, alleen dat eten met die sluier voor gaat me te ver, ik zie daar een groot nadeel voor haar, maar wederom… laat gaan laat gaan… Er hangen vissen te drogen, soep op het vuur, er staat een koelkast en vriezer (er is dus electriciteit) en het is er opgeruimd en schoon. Ik koop in tegenstelling tot toen ik aankwam van al mijn euro’s hun kralen”kunst”, het spul komt behoorlijk knullig en beduimeld over, dit zou beter moeten kunnen zodat je ook echt iets wilt kopen dacht ik wel met mijn hollandse handelsgeest, maar ik doe het puur uit goodwill.

We eten samen en dan arriveert de taxi. Ik hug mijn gidsen uitgebreid en laat dan het Nomadenbestaan achter me.

Een dik uur later stap ik in mijn hotel een kamer binnen in het complex waar ik nog een dag vertoef. Ik wist me te wachten stond, geen luxe, niks mooi, armoedige zooi zeg maar, gewoon hoe ze hier leven, een douche en een bed, ach… het is oké. Ik ben dik tevree! Ik wil naar de kust, naar mijn wijntje… maar wacht nog even op Joyce die vanavond vertrekt met een groep Nederlanders die daar al zijn. Ik kan meteen mijn verhaal kwijt aan deze ervaren woestijners, zij komen hier al voor de tiende keer ofzo. Maar wat wil ik nu vertellen? Eigenlijk nog niks. Ik wil het nog voor mezelf houden. Ik wil nog stil zijn merk ik. Ik bedank Joyce, knuffel haar flink en wens haar het allerbeste. Ze heeft me zeker DesertJóy geboden.

IMG_0051

A lot of good memories.

 

Categorieën:solotravelling

2 comments

  1. Mooi Caro! Dank voor t delen. Xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: